Thursday, 7 April 2016

Μια φορά είπα να κάμω και γω μια μαλακία.. Μια φορά! - Παρτ 2

Ξέρεις τι, εν νεν καθόλου ευκολα να έβρεις το 'για μια νύχτα μόνο' θύμα σου. Εδώθηκεν μου μια ευκερία και στην αρχή είχα σκεφτεί να πάω σε ένα κλαμπ και να συνάξω κάποιον που τζιαμέ.

Αλλά έδωκα του λίον παραπάνω σκέψη και είπα να μεν το προσεγγίσω έτσι για πολλούς λόγους: εν ναν ένας πιττωμένος άγνωστος, μπορεί και να μου κλέψει πράματα που μες το δωμάτιο μου, ή να κάμει εμετό, ή να έχει και με κολλήσει κάτι.

Νο νο, αφού το shashaρε δεν μου ταιρκάζει, πρέπει να εν κάτι μεθοδικά προ-σχεδιασμένο.

Για τις επόμενες μέρες έβλεπα δεξιά και αριστερά και κάπως απόριπτα τους ούλους για διάφορους λόγους.

Κοντός. Κουτσομπόλης. Wild. Πολλά καλός φίλος. Δεν μου φαίνεται να έχει και πολλύν εμπειρία.

Έφτασεν η νύχτα του Student Media Anniversary Ball. Εμενα που με θωρείς, ασχολουμαι με την φοιτητική τηλεόραση και ράδιο. Φέτος έκλεινεν ο τηλεοσταθμός 5 χρόνια, και το ράδιο 40 (και η εφημερίδα 20, γι'αυτό εδιοργανώσαμεν τούτο το ιβέντ).

Μάντεψε πως επία ντυμένη! Ούλες οι κορούες εβάλαν τα ωραία τους τα φορέματα, εγω και αλλη μιά φίλη μου επίαμεν ζευγάρι ντυμένες σε αντρικό κουστούμι. Επιάμεν τα μαλλιά μας σφιχτά πίσω σε κότσο και κάμαμεν και έντονο smokey eye make up με έντονα σκούρα μοβ χείλη. Η βραδυά ήταν υπέροχη και όλοι λατρέψανε το ντύσιμο μας. Προς το τέλος της νύχτας εκαταλήξαμεν να κλέβουμε τα μπαλόνια με helium από τα τραπέζια και να κάνουμε record αστεία clips με τα παιδιά του ράδιου.

Τέσπα όμως, πίσω στο θέμα μας με την μαλακία.

Το "θύμα", εσύγκοψα το μόλις εμπήκεν της αίθουσας. Ήταν ομορφούης, με τζινο το χαριτωμένο boyish look που μου αρέσκει. Ήταν ντυμένος σαν τον σαραντάρη αλκοολικό λογιστή, τέλια άκυρος και με βλέμα χαμένου αρνιού. Ελύshιασα, η λύκενα.

Όταν ετέλειωσεν το δείπνο, εμαχούμαστουν να συναχτούμεν οι πλείστοι να πάμεν σε after-party club. Όπως πάμεν να φύουμεν, βρίσκω τον μόνο του σε ένα γωνιακό τραπέζι, πάω αρκέφκω του κουβέντα και κάπως λίον πολλά τραβώ τον να έρτει μαζί μας.

Το club ήταν μαλακία, επαίζαν μουσική για μαστουρωμένους, που να χωρέψεις με έτσι άκυρο αργό ρυθμό. Έκαμα χάζι με την παρέα μου που τον σταθμό και πότε-πότε έκοφκα φιλική κουβέντα με το "θύμα". Μάνα μου τον, πολλά χαριτωμένος και ομορφούις. Είχεν και το ίδιο όνομα με τον Τζον. Βολεύκει.

Ανταλλάξαμεν τηλέφωνα και για τις επόμενες τρεις ημέρες εμιλούσαμεν πολλά με μυνήματα. Και κάπως άφηκεν με άφωνη, ήταν πολλά ομιλητικός στα μυνήματα και αστείος. Κάμνει ράδιο βέβαια να μου πεις, έχει το να μιλά. Την νύχτα που τον εγνώρισα όμως κάτι πρέπει να είχεν επειδη τότε ήταν πολλά ησυχούιν και ντροπαλό πλάσμα. Άτε λοιπόν, τώρα να ξαναβρεθούμεν καλό.

Εκανόνισα ημερομηνία, St Patrick's Day. Το ράδιο εδιοργάνωνεν μεγάλο ιβέντ στην μπυραρία του πανεπιστημίου μαζί με το Irish Society. Εκανονίσαμεν να βρεθούμεν τότε. Στα μυνήματα, πάντα πολλά φιλικά, κάτι λίον φλέρτινγκ. Έσυρεν την κουβέντα ότι μεινίσκει στο Lewes που εν ένα χωρκόν εξω που το Brighton. Ήξερα ότι τα λεωφορία σταματούν να πιένουν τζιαμέ μέτα τις 11.00 και ΜΠΑΜ! Έπιασα την ευκερία που τα μαλλιά! Λαλώ του πως αν θέλει μπορεί να κοιμηθεί σπίτι μου, έχω στρώμα που φουσκώνει και έξτρα κουιλ και μαξιλάρια.
Βολεύκει πολλά.

Έτσι ώστε, ήταν αν ένει κάμνω την κίνηση τότε, ή άμαν αλλάξω γνώμη απλά εν να τον φιλοξενήσω στο σαλόνι μου.

Έρχεται η μέρα του St Patrick's. Έκατσα και εκαθάρισα το δωμάτιο μου, εξουρίστηκα όπου έπρεπεν, εφούσκωσα το στρώμα, έστρωσα το, ήταν ούλα έτοιμα.

Πάω στο πανεπιστήμιο, πάω στο ιβέντ. Μιά ώρα περνά, το "θύμα" πουθενά. Να σου πω την αλήθκεια, επερνούσα πάρα πολλά καλά όπως και να'χεν επειδή είχα την μεγάλη παρέα που το ράδιο. Τζίνους τους ginger μουσάτους που σου είπα στο προηγούμενο ποστ. Ήρταν και πολλά παιθκιά που το course μου. Έκαμ πολύ χάζι επειδή μες την παρέα είχαμεν πολλούς Ιρλανδούς, εμαθαίναν μας τραγούδια, χορούς, εκάμναμεν face-paint του κόσμου. Εμένα εβάψαν μου ούλη την φάτσα μου στα χρώματα της σημαίας. Την περισσότερη φάση της νύχτας είχα την περάσει να βάφω σημαιούες και τρίφυλλα στις φάτσες του κόσμου. Ήντα πολλοί ενομίσαν ότι είμαι όντως άσυλα που την Ιρλανδία.

Εδιερωτήθηκα όμως ήνταν που γίνεται με το "θύμα". Στέλνω του μύνημα που είναι, και απαντά μου ότι εν πολλά busy με κάτι δουλειές και δεν θα έρτει τελικά. Φυσώ και ποφυσώ. Γαμώτο έστησεν με ο μαλάκας δηλαδή?! Ξεκαύλα 10 πόντους.
Απαντώ του κάπως, "Απογοητεύκεις με". Και είπα να μεν ασχοληθώ παραπάνω μαζί του.

Λαλώ την κουβέντα ένος που τους μουσάτους και καλά, τζίνος έκαμεν παshιαμάν πολύ να δει τι ήταν να γινεί. Έβαλεν μου στοίχημα ότι δεν μπορώ να τον κάμω να έρτει. Ήμουν και λίον ύπο την επήρεια της(των) Guinness(es) και εδέχτηκα το challenge. Έστυλα του ακόμα ένα μύνημα, κάπως νιαζάρικο κάπως "άαατεεε έεελαααα". Έκαμεν νακκουρίν hook το "θύμα" στο δώλομα μου και εκούντησα λίον παραπάνω με ακόμα ένα μύνημα. Τούτα ούλα τωρά, με τον μουσάτο πουπάνω μου να θωρούμεν και να γελούμεν.

"Πως εν τωρά το ιβέντ? Εν καλο?" ρωτά, απαντώ του πως εν πολλά ωραίο. Η αλήθκεια να λέγεται όμως είχεν κάμει die out. Απαντά πως εν να έρτει σε μισή ώρα. Κάμνει μου high-five ο μουσάτος και κερνά μου την μπύρα μου.

Ήρτεν το θυματούι στην μισή ώρα, εγώ τωρά τέλεια tipsy να χορεύκω με τους Ιρλανδούς πας τα τραπέζια. Μόλις τον είδα, εκατέβηκα κάτω, ήμουν πολλά φιλική, έδωκα του μιά σφιχτή αγκαλιά και επίαμεν έξω επειδή ήθελεν τσιγάρο, εκόψαμεν κουβεντούα, εφλερτάρισκα πολλά και εφλερτάρισκεν και τζίνος πίσω. Ξέρεις, τζίνο που ταρράσουν τα σώματα σας, τζίνο που σιγά-σιγά έρκεται η κκελλέ του κοντά στη φάτσα σου. Τζίνο που μερικές φορές είσαστε κάτι εκατοστά μακριά τα χείλη σας και έχει έναν έντονο ηλεκτρισμό μεταξύ σας. Τζίνο που νιωθεις πως θέλεις να απλώσεις το χέρι σου και να τον ακουμπήσεις, που νιώθεις τζίνη την έλξη.

Η χημεία υπήρχεν, και ήμουν και πολλά πιο άνετη να φλερτάρω με το λίο έξτρα κουράγιο του αλκοολ. Αλλά κάπου μες την μέση του τσιάρου του, εσυνειδητοποίησα ένα πράμα, ναι το "θύμα" ήταν κάπως χαριτωμένος και αστείος στις κουβέντες του, ήξερα πως αν ήμουν ο sober καλός μου εαυτός ήταν να γυρίσω να του πω "Πνάσε" σε κάποιες κουβέντες παρα να σούζω την κκελέ μου και να μουγκρίζω "μμμμ" κάθε λίο. Και! Όση ώρα εμιλούσαμεν τζίνος ήταν τυλιμένος με τον σάκκο του και εγώ με το t-shirt ετουρτουρούσα, έκαμνεν το σαγόνι μου όπως τον τριποκάρυδο, και ο γάρος ούτε να μου δώκει τον σάκκο του. Ξεκαύλα 5 πόντοι.

Λαλώ του, "Θύμα, επειδή ήρτες μεν νομίζεις πως εγλύτωσες, πρέπει να δουλέψεις να μου αποδείξεις τον εαυτό σου. Έστησες με δύο ώρες και έχεις με δαμέ έξω να τουρτουρώ με το t-shirt". Είπα να του τσιμπήσω λίο τον αντρισμό του.

"Ήρτα, εν ήρτα?"

"Δώσμου τον σάκκο σου"

"Μα μετά εν να κρυώσω εγώ"

...

Ξεκαύλα 15 πόντοι.

Πάμεν πίσω στο μπαρ, όπως εμπήκαμεν της πόρτα εκατάλαβα ότι τούτα τα πράματα δεν είναι για εμένα και πως ευτυχώς το εκατάλαβα πριν να εν πολλά αργά.

Εκάτσαμεν σε ένα τραπέζι και εκόψαμεν πολλά σοβαρές και τυπικές κουβέντες φάση του 'τι θα κάμεις μετά τις σπουδές' και 'πως την βλέπεις την νεολαία', ώσον έπινα την μπουκαλούα μου με νερό για να ξεμεθύσω. Κάπου τζιαμέ έμαθα ότι έχει και αυτοκίνητο και πάει και έρκεται και τούτο έκαμεν με κάπως να σκεφτώ, ε τι εκάθουταν και μου εκλαίεν για το ότι δεν θα είχεν μεταφορικό να πάει πίσω...

Η προσπάθεια μου να ξεμεθύσω όμως δεν εδούλευκεν, έμπαινα στο επόμενο στάδιο της μέθης, μετά το φλερτάρισμα - η υπνηλία. Μιάς και τζινος σπουδάζει ψυχολογία, και εγώ νομικά, κάπως το θέμα εγύρισεν στους παιδεραστές και στους βιαστές. Επειδή άρκεψα τζίνη την ώρα και ήμουν στη φάση 'δεν με κάφτει τίποτε πιον' και 'γιατί μάχουμε ακόμα μαζί σου?', έτσι στην μέθη μου έσυρα του και την κουβέντα:

"Εν μου αρέσκει το σεξ. Καθόλου. Δεν ένιωσα ποττέ ευχαρίστηση όποτε έκαμα σεξ"

Ίσως ήταν κάπως στην προσπάθεια να τον κουντήσω μακρυά μιας και είχα ξεκαυλώσει τέλια και εκατάλαβα οτι τούτα τα 'για μία νύχτα μόνο' και open relationships εν νεν για εμένα.

"Άμπατζιε εν επειδή εν το κάμνεις σωστά?", και είχεν μιαν έκφραση όλο υπονοούμενο.

Γυρίζω και θωρώ τον με ένα βλέμμα γεμάτο και απάθεια, κούραση και απόλυτη παγωνιά.

"Μπορεί... Αλλά εν έχω όρεξη να ασχοληθώ με σεξ σε τούτη την φάση που είμαι τωρά" και έγυρα το κεφάλι μου πας το τραπέζι επειδή το δωμάτιο άρκεψεν και εγύριζεν.

Καμία ανταπόκριση που το "θύμα". Good. Έπιασεν το μύνημα.

"Πάω toilet", φεύκω, κατουρώ για κάμποση ώρα και προσπαθώ να φέρω τα μίλια μου. Έσυρα λίο νερό στα μούτρα μου και σιγά-σιγά άρχισα να νιώθω λίο καλύτερα.

Επιστρέφω πίσω, το θύμα δεν ήταν στο τραπέζι. Εσύγκοψα τον με το μάτι μου που εμιλούσεν κάποιου. Θωρεί με, θωρώ τον. Ξαφνικά κάτι μεγάλο και βαρύ ένιωθα να με σηκκώνει. Ήταν οι ginger Ιρλανδοί μουσσάτοι. Εσηκώσαν με στους ώμους τους σαμπώς και ήμουν ένα πούπουλο και εκάμαν με γυρώ του μπαρ σαμπώς και μόλις είχα κερδίσει κανένα πρωτάθλημα ή κάτι.

Τελευταία φορά που ήδα το θύμα ήταν η πλάτη του όπως έφαιφκεν της πόρτας.

Εστειλα του ένα μύνημα, "Μα έφυες?". Και απαντά μου "ναι, απλά κάτι δεν μου εκολλούσεν". "Μα ούτε ένα αντίο?", δεν απαντά. Έπια τον τηλέφωνο, ένιωσα λίον άσχημα να σου πω την αλήθεια, άμπατζιε είπα κάτι που τον ενόχλησεν. Δεν μου το απάντησεν. Μετά που λίη λεπτά έφυα και εγώ, όπως επερίμενα το λεωφορίο μες την κρυάδα και την βροχή, εξανάπιασα τον τηλεφωνο. Μετά που εκατάλαβα ότι τον έπια δύο φορές και ήταν λίο ξεκάθαρο ότι αγνοούσεν με επίτηδες. Στέλνω του ένα πάshια-πάshια μύνημα να μεν νομίσει ότι είμαστε και τίποτε έμμονικές, "έπιανα σε για να δω αν εμπορούσες να με πάρεις σπίτι, εν πειράζει, έπιασα το λεωφορίο" και αυτό.

Επεράσαν πόσσες μέρες, που τις 17 του Μάρτη, σχεδόν ένας μήνας. Ε, τίποτε που τότε.

Βρίσκω το πολλά ενδιαφέρον α, πως η αναμονή του σεξ κάμνει τον άλλο να σου στέλνει δεκάδες μυνήματα την ώρα, αλλά άπαξ και φύεις το σεξ που την εξίσωση πόσο γρήγορα οι άντρες απλά εξαφανίζονται.

Friday, 18 March 2016

Μια φορά είπα να κάμω και γω μια μαλακία.. Μια φορά! - Παρτ 1

Ο μα γκοτ, νιώθω σαμπώς και τα έντερα μου ελιώσαν τέλια. Post-St-Patrick's-Day Βάσανο. Συμβουλή, μείνε μακριά που μουσάτους Gingers. They are fun, they drink a lot, and they buy you drinks so that you can drink along.
Εν για τούτο που εν πίνω, το hangover, ρεεε εν σώνω για ετσι πράματα. Έχασα και το lecture με τον ωραίον προφεσόρο, είχαμεν κανονίσει και meeting μετά το μάθημα (κούχου κουχ ραντεβού κάμνω χαϊχούθκια μόνη μου).

Άκου τωρά πως έχει η κουβέντα.

Αν εθκιάβασες τα τελευταία μου ποστς είσαι απόλυτα ενημερωμένος για την σεξουαλική μου κατάσταση, σε πολλά πέρσοναλ φάση. Με μία πρόταση: Εν νεν καλή.

Είχα βρεθεί με το μποϊφρεντ την Κυριακή με Τρίτη, και πάλε η πόμπα με το κουλλούριν εν τα ήβρασυν μεταξύ τους. Εκουράστηκα κι εγώ, εκουράστηκεν και τζίνος. Πας την όλη ματαιωτική και ηττημένη post-sex ατμόσφαιρα, ο Τζον ψυθιρίζει τόσο σιγανά, σαμπώς και το μετάνιωνε την ίδια ώρα που το έλεγε:

"Αν θέλεις, μπορείς να.. να δοκιμάσεις... να κάμεις σεξ με κάποιον άλλον. Να δεις άμπατζιε εν κάτι που κάμνω εγώ λάθος"


"Μα εννοείς, να πάω να κάμω σεξ με άλλον, φάση απατώσαι ή φάση να χωρίσουμεν, σορρυ εβραχυκύκλωσα κάπως"

"Όι, να χωρίσουμεν, σκέφτου το σαν a cheat-free card η κάτι, εν νεν ανάγκη να ξέρω ποιος, εν νεν ανάγκη να ξέρω το πότε, και το πως. Απλά υποσχέσουμου πως εν να προσέχεις. Και χρησιμοποίησε προφυλακτικό πλις"



Επροσπάθησα να κρατήσω πόκερ-φέις, ήταν τόσο ξαφνικό και τόσες σκέψεις και συναισθήματα επετάχτυκαν που το πουθενά που στο τέλος έμεινα κενή και αδιάφορη. Απλά εθώρουν το ταβάνι και επερίμενα το βραχυκύκλωμα να περάσει. Είπα να μεν της δώκω της κουβέντας παραπάνω σημασία και αποπέμπω τον με ένα "Μεν λαλείς πελλάρες". Και κουβέντα τέλος.

Ας εξετάσουμεν τώρα τα πράματα ένα-ένα.


  1. Ο Τζον κι εγώ, είμαστε ζευγάρι εδώ και τρία κάτι χρόνια
  2. Ο Τζον σε εμένα, και εγω στον Τζον, είμαστε η πρώτη official σχέση ενός του άλλου
  3. Εχάσαμεν την παρθενιά μας μαζί

  4. Ο βίλλος του Τζον εν ο μόνος βίλλος που έτζυσα ως τωρά
  5. Είμαστε αναλόγως πολλά σοβαροί προς την σχέση μας και έντονα μονογαμικοί
  6. Ο κόσμος περιπαίζει μας "το παντρεμένο ζευγάρι", εν τζαι πέφτουν και πολλά μακριά. Του χρόνου που εν να αποφοιτήσω είπεν ότι θέλει να μου ζητήσει το χέρι που τους γονείς μου.

  7. Εν καλός ο Τζον, έχει αρκετά θετικά προσόντα για  partner. Οι προσωπικες μας απόψεις και ο τρόπος που προσεγγίζουμεν πράματα αρκετές φορές είναι πολικά αντίθετες. Εν 100% τι θα ηθελα σε ένα σύζυγο/πατέρα των παιδιών μου, αλλά εν 50% του τι θα ήθελα σε έναν σύντροφο ζωής.
  8. Εν δύσκολο οταν είσαι σε έτσι σοβαρή σχέση όταν είσαι πανεπιστήμιο. Εν να είμαι βάναυσα ειλικρινής δαμέ! Στο λύκειο ούτε ένας μου έριχνεν δεύτερο βλέμμα, στο πανεπιστήμιο, 100% των αρσενικών που γνωρίζω και συναναστρέφομαι ήταν να μου κάτσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Εν έναν περίεργο ξύπνημα και απαλευθέρωση της γυναικείας σεξουαλικότητας που, δυστυχώς, δεν μπορώ να βιώσω επειδή είμαι σε σοβαρή σχέση aka στερημένη/καταπιεσμένη. Και νε, είχεν και αρκετούς (εντάξει, ένας-θκιο) που όντως εν να ήθελα να τους κάτσω.
Άρα τι να κάνω?

Είσαι σε μία σχέση που σεξουαλικά πάει που το κακό στο χειρότερο.

Δίνεται σου η ευκερία, guilty-free, να το κάμεις με κάποιον no-strings-attached.
Ίσως εν να βοηθήσει με το σεξουαλικό σου πρόβλημα..
Ίσως εν να  σου φύει το αποθυμένο... 
Ίσως εν να καταλάβεις ότι ο Τζον εν που τα καλύτερα κομμάτια μες την αγορά και να παραιτήσεις να μουγκρίζεις...

Τι θα έκανες εσύ?

Σε μιά φάση, "Όλαν σίκκιμεν!" είπα να δεχτώ την υπερβολικά ανιδιοτελής ευκερία που μου έδωκεν ο Τζον, και άρκεψα να ψάχνω.

Εεε, κάτι μέρες μετά, ήβρα κάτι... και έφα τα μούτρα μου.

Παρτ 2 έρχεται ηδε μη ήταν να ήταν τεράστιο ποστ.

Friday, 11 March 2016

Ένας μήνα μετά #toopersonal

Έκτατη ενημέρωση!

(Νομίζω) Μόλις ήρθα σε οργασμό.

Βασικά, εν είμαι σίουρι, ήταν παράξενο. Άκου πως έχει, γράφω σε τέλεια post-(sort of)orgasm φάση τωρά, φάση, μόλις ετέλειωσα και έπιασα το λάπτοπ να σας πω τα νέα.

Τον τελευταίο μήνα, η ενέργεια και όρεξη που έδωσα πάνω σε τούτο το πράμα, αν την έδινα και στα μαθήματα ήταν να μεν είχα να βουρώ και να μεν προφτάνω τωρά.

Κάθε τρεις ημέρες, είχα βρει την κατάλληλη ώρα για να αυτο-ποσκοληθώ. Οι συγκάτοικοι παν γυμναστήριο, και έχω το σπίτι για εμένα για δύο και κάτι ώρες. Εκλείνουμουν μες το δωμάτιο μου ή μες το μπάνιο και έδινα του δουλειά.

Οι πρώτες δύο εβδομάδες ήταν δύσκολες. Επονούσα πολλά, ένιωθα άβολα, και εκουράζουμουν. Ένιωθα ότι έκαμνα κακόν του εαυτού μου.

Εδοκιμασα women-friendly porn, άρκεψα να θκιαβάζω erotica ήντα ως και ASMRotica εξεκίνησα. Σιγά σιγά.

Αγόρασα και.. βοηθήματα. Τρία εν κατακρίβεια. Το πρώτο δεν μου άρεσεν, έκαμνεν με και ένιωθα άβολα, ίσως ήταν πολλά προχωρημενο βοήθημα για έμενα - έτρυζεν και έσουζεν και εγύρισεν. Έκαμα το return (lovehoney.co.uk, πολλά καλή εξυπηρέτηση, επιτρέπουν αλλαγές).

Είπα να πιάσω ένα καλό και απλό, ίσσιο και παστό vibrator. Ήταν κάπως καλύτερο, αλλά η "ηδονή" μετά που λίγα λεπτά εγίνουνταν επίπονη, ξέρεις άμαν σε καρκαλά κάποιος και δεν αντέχεις άλλον, ε κάπως έτσι. Ένιωθα πως ήταν να σπάσω, όι ευχάριστα όμως. Όταν το έβαζα μέσα τζιολας, εντάξη, κάτι έκαμνεν με την κλητορήδα αλλά μέσα ήταν "που σου νέφκω που παεις", εν ένιωθα τίποτε ιδιαίτερο και ήταν και τόσο ίσσιο που δεν έμπενεν και σωστά και επονούσα.

Εν το μεταξύ, ήρτεν και ο φίλος μου για επίσκεψη, μετά που ενάμιση μήνα ξυρασίας, ελυπήθηκα τον. Ήταν πολλά προσεκτικός και απάλος που με παραδόξως με έκαμνεν να νιώθω πιο άβολα, αλλά εντάξη, μόλις του είπα "Εν οκέι μεν φοάσε, πάτα το γκάζι", επάτησεν το... για ένα λεπτο. Βασικά ούτε, νομίζω ήταν είκοσι δευτερόλεπτα.

Είπεν μου χίλια συγνώμη αλλά τι να κάμεις. Εκέρασεν με πίτσα.

Κάτι έπρεπεν να γινεί όμως. Μιας και δεν εδούλεψεν ούτε το vibrator. Χάτες λαλώ, πάμεν πίσω στα πολλά βασικά. DILDO. Έπια ένα για πολλά αρχάριους, μιτσήν και μοβ. Είχα προσπαθήσει μαζί του τούτη την εβδομάδα δύο φορές, την πρώτη εν είχα όρεξη καθόλου και επαραίτησα, την δεύτερη  εεεε, τίποτε ιδιαίτερο. Ήμουν έτοιμη να το επιστρέψω και τζίνο αλλά είπα άτες, μια τελευταία φορά. Αλλά να το κάμουμεν σωστά. Ήξερα ότι έρκουνται οι horny ημέρες του μήνα, έκαμα και ένα playlist με τα τραγούδια που κατα εμένα εν πολλά ερωτικά, εθκιάβασα και λίον erotica, παίζει και μια κουβέντα με έναν καθηγητή μου (επόμενο ποστ), άρα μπόλικο mental stimulation. Επροετοιμάζουμουν.

Έκατσα πόψε, όπως εφύαν τα παιθκιά, έκαμα ένα ζεστό μπανάκι, ήρθα στο δωμάτιο μου, έσβησα τα φώτα και άναψα τα φωτάκια, έβαλα ωραία μουσικούα, άναψα κεριά, έβαλα κάτι μεταξωτά εσώρουχα. Έκαμα ατμόσφαιρα.

Και έδωκα του.

Το πρώτο πεντάλεπτο ήταν κάπως ωραία, ήβρα το τέμπο μου και δεν επονούσα (πολλά). Αλλά δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Σταματώ.
Κάμνω λίο παραπάνω mental stimulation.
Το δεύτερο, επονούσα. Σταματώ.
Παραγγέλνω πίτσα, έρκεται η πίτσα, τρώω την πίτσα. Χαλαρώνω πας το κρεβάτι. Προσπαθώ να διεγείρω τον εαυτό μου με το να μου κάμνω μασάζ, να χτενίζω με τα δάκτυλα να μαλλιά μου, να ξύνω και να χαϊδεύω απαλά το σώμα μου. Πάμεν για το τρίτο ημίχρονο.

Δεν ξέρω αν τούτο που έφτασα λέγετε οργασμός. Ήταν έντονο. Ενιωσα και έντονη ανάγκη να κατουρίσω.

Νομίζω, εκατέληξα στο συμπερασμά ότι μάλλον κάτι ήταν σαν οργασμός επειδή έτσι που το πουθενά έπιαν με το κλάμα. ΚΛΑΜΑ. Εν σε περιπαίζω. Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν εμπορουσα να κρατήσω τα δάκρυα μου και έτρεμα σε εμβρυϊκή στάση για κανένα δεκάλεπτο.

Άβυσσος ο νους της γυναίκας indeed

Wednesday, 3 February 2016

Δεν μου αρέσκει το σεξ

Κάτι δεν πάει καλά μαζί μου. Ίσως εν ορμονικό, ίσως απλά επέλλανα τέλια, ίσως εν κάτι εντελώς φυσιολογικό απλά ούλες μας αντρεπούμαστε να το παραδεχτούμε.

Δεν απολαμβάνω το σεξ καθόλου. Και δεν ξέρω αν εν επειδή το κάμνω λάθος ή κάτι, αλλά και η λίμπιντο μου έππεσεν τόσο χαμηλά, εν καθαρά ανύπαρκτη πιον. Εννοώ, έχω έντονα ορμονικές φάσεις αλλά εγκεφαλικά είμαστε out of order. Έτσι τζίνες οι φάσεις μόνο πονοκέφαλο μου προκαλούν.

Έρχονται μου κάτι ορμονικές ορέξεις μια κάθε τόσο, αλλά δεν νιώθουν ευχάριστες, πιο πολλά σαν αγκαρία που απλά πρέπει να κάνω. Σκέφτου, εν κάπως όπως τους αρσενικούς που τους έρκουνται τζίνες οι άκυρες καύλες και πρέπει να τις παίξουν ήδε μη εν να πονούν μετά ή εν να τους ενοχλούν.

Εν έχω ιδέα πως να αυτό-ικανοποιηθώ, τις πλειστες φορές νιώθω τόσο άβολα στο σημείο που πονώ. Τις δικές μου τις καύλες απλά κάθουμε και υποφέρω τες όσπου να περάσουν. Δεν έχω όμως καμία όρεξη για σεξ. Παλιά είχα φαντασίες και όρεξη, έχει δαμέ και ένα χρόνο όμως που δεν μπορώ ούτε να φανταστώ να κάμνω σεξ με τον φίλο μου, πόσο μάλλον με κανέναν celebrity crush φάση ο Θορ. Απλά... καμία... όρεξη.

Όταν κάμνω σεξ, πάλε, νιώθω το σαν αγκαρία. Εν μια προσποίηση μετά την άλλη. Προσπαθεί και ο φίλος μου να δοκιμάσει διάφορα πράματα αλλά νιώθω ακόμα πιο άβολα και σβήνω τέλια στο τέλος. Ως και όταν φιλιόμαστε... δεν με ανάφκει/αρέσκει καθόλου. Νιώθω ότι πνίγομαι.

Το σεξ, εκατάντησεν να εν η Παράσταση ΘΟΚ μου κάθε φορά. Κάθε φορά να προσποιούμαι, μετά να του λαλώ ότι 'ετέλειωσα', και μετά να τον θωρώ να 'τελειώνει' και τζίνος μες το δίλεπτο. Η όλη διαδικασία δεν κρατά παραπάνω που πέντε λεπτά. Και πάντα στο τέλος πονώ. Πονώ. Πονώ και πονώ για καμιά μέρα. Εδοκίμασα και λιπαντικά, εδοκίμασα και προκαταρκτικά, εδοκίμασα και γιατρόν να μου πει αν έχω κανένα πρόβλημα με την δομή μου τζικάτω. Τίποτε.

Τουλάχιστον φέτος, εππέσαν και οι ορέξεις του φίλου μου (μάλλον, βασικά ήβρεν υποκατάστατο ή κατι) και ευτυχώς άμαν βρεθούμεν, π.χ. για ένα σαββατοκύριακο, μπορεί και να μεν κάμουμεν σεξ καθόλου.

Εν θα έκαμνα ιδιαίτερο θέμα για το πόσο ανοργασμική είμαι αλλά ρε παιδίν μου, εβαρέθηκα τα media και την θεοποίηση του σεξ. Εν κάπως έτσι που άρκεψα να αμφισβητώ τον εαυτό μου και να σκέφτωμε ότι μάλλον όντως έχω κάποιο θέμα.

Τι εν τούτο το πράμα, ο οργασμός? Πόσο γουάου πράμα ένι? Γιατί ούλες μάχουνται ότι εν τόσο γουάου και ότι έχουν το κάθε φορά.

Μπας και να ξεκινήσω να κάμνω όπως τζίνες, να κάμνω σεξ μόνο όταν είμαι μεθυσμένη και μαστουρωμένη??

Ugh... έχω τζίνες τις πονοκεφαλο-καύλες πάλε.

Thursday, 1 October 2015

I'm the biggest fucking loser

Είσαι από φύσεως σου cool; Είσαι άτομο χαλαρό και chillαρισμένο; Δύσκολα βρίσκεις τον εαυτό σου σε άβολες καταστάσεις και αν ναι, ήταν εξαιτίας κάποιου άλλου; Συγχαρητήρια! Τώρα πλις backspace your τον κώλο σου που το μπλοκ μου επειδή καμία εμπάθεια και μόνο περιπαίξιμο θα πάρω από εσένα μόλις αρχίσω τις επικές ιστορίες των επικών μου κοινωνικών πτώσεων..

Σοβαρή ερώτηση, ποια είναι η σωστή ελληνική μετάφραση της αγγλικής έννοιας loser; Επειδή τζίνη είμαι. Το ολόκληρο μου ΕΙΝΑΙ, είναι ένα μεγάλο L! Είμαι το πιο uncool πλάσμα που ξέρω και μου πήρε 20 χρόνια να το συνειδητοποιήσω. Έφκαλα το λύκειο ως την πιο μεγάλη loser αλλά είχα πείσει τον εαυτό μου ότι ήταν επειδή απλά έτυχε να μεν είμαι μες την cool παρέα του σχολείου και το ότι ήμουν κάπως 'ιδιαίτερη' προσωπικότητα. Ήρθα πίσω όμως για την δεύτερη μου χρόνια στο πανεπιστήμιο και εκατάφερα το ακατόρθωτο, να αφήσω τον εαυτό μου χωρίς λόγια με το πόσο awkward and loser ήμουν (είμαι). Και αν με ξέρεις που κοντά, ξέρεις ότι δεν βάζω γλώσσα μέσα μου. Κι όμως, κι όμως! Ήμουν απλά τόσο μα τόσο... ξκδσξωοσκ! Απλά ο ίδιος μου ο εγκέφαλος ήταν κάπως, "κανεί, δεν αντέχω άλλο την ντροπή!" και έπαθε blackout. Και για είκοσι λεπτά απλά εθώρουν μια γλάστρα με έντονο αγελαδίσιο βλέμμα λες και είχα χάσει πια την μάχη με τους ανθρώπους και προσπαθούσα να επικεντρώσω τις κοινωνικές μου ορέξεις και να δοκιμάσω την τύχη μου με τα φκιόρα.

Και τότε όμως μου ήρθεν! Μία αναλαμπή! (Μάλλον εν επειδή ήδη είχα αρχίσει να κάμνω φωτοσύνθεση!)

Είμαι μία LOSER. Τελεία και παύλα και θαυμαστικό.

Και κάπως εντελώς παράξενα αντί να με πιάσει η κατάθλιψη, ένιωσα μια καινούργια αίσθηση, ένα θετικό γαργαλητό, ένιωσα προσωπική αποδοχή. Είμαι αυτό που είμαι και αυτό εξηγεί τόσα πολλά "γιατί?!" μου.

Εδιερωτούμουν το γιατί μου ήταν τόσο δύσκολο να κάνω φίλους και γιατί ο κόσμος πάντα εκατέληγεν να με περιπαίζει. Εν απλό. Δεν είμαι αρκετά κουλ για τζίνους. Δηλαδή, ακόμα και όταν προσπαθώ ασπούμεν καταλήγω να φαίνομαι ακόμα πιο loser και πάντα τα πράγματα βγαίνουν εκτός του έλεγχου μου. Ότι και αν κάνω απλά φαίνεται ότι προσπαθώ πολλά. Και εν αλήθεια, όντως προσπαθώ πολλά, έτσι είμαι, εν είμαι το "χαλαρά ρε" άτομο. Τζίνο το "chillαρε" σπάζει μου τα νεύρα. Δυστυχώς όμως τούτο το χαρακτηριστικό μου να δίνω πάντα το 110% του εαυτού μου και των δυνατοτήτων μου με κάνει να φαίνομαι σαν ένα απελπισμένο και στερημένο ψωρο-γατάκι της γειτονιάς.

Endnotes: Ούφου τι ήρτα σήμερα στο πανεπιστήμιο?! Η μία lecture εν πιο ηλίθια και άχρηστη που την άλλη, έχει όλη μέρα. Φαίνεται ότι παίρνω notes τώρα... κουχ κουχ.. Έχω κάπου στα τέσσερα ποστ μες στα drafts. Το ένα εν το πάρτ του (ζα) του Homeless, το άλλο εν που περιπαίζω τα πλάσματα στο course μου, και τα άλλα δύο έχουν να κάμουν με τούτα τα περιστατικά της απόλυτης loserώτητας. Τώρα μες το Π/Σ/Κ να κάτσω να τελειώσω μερικά πέρκει μου καταφέρω να ξανάρχισω το μπλόγγιγκ.

Monday, 4 May 2015

Homeless Part. 1

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΚΟΙΝΟ! ΜΕΙΝΕ! ΜΕΝ ΦΥΕΙΣ! I PROMISE! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΠΟΣΤ ΟΠΩΣ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ! Θα είναι αστείο, θα είναι αυτοσαρκαστικό, θα έχει GIFs, θα μιλά για τα κωμικοτραγικά προβλήματα στη φοιτητική ζωή. Θα είναι ορίτζιναλ Black Cat στυλ (οκέι, να προσπαθήσω και ότι φκει).

Το λοιπόν, σε λίες μέρες επιστρέφω πίσω Αγγλία, και θα έχω κάπου στον ένα μήνα ώσπου να τελειώσουν οι εξετάσεις μου και κάπου στις 12 του Ιούνη τελειώνει και το συμφωνιτικό διαμονής μου στα halls του πανεπιστημίου και που τζιαμέ και πέρα πιάνω τα πουρτού μου και πάππαλα.

Ένα πράμα που δεν μου είπεν κανένας όταν τους ερωτούσα να μου πουν για τον πρώτο χρόνο τους στην Αγγλία είναι πόσο σημαντικό είναι να καταφέρεις να έβρεις παρέα μες το πρώτο τρίμηνο της χρονιάς. Πως αν κόψεις μόνος σου γυρών πρωτοχρονιάς εν να σαμπώς και είσαι πίσω στο λύκειο και είσαι ο γκίκης χωρίς κλίκκα, χωρίς κάπου να ανήκεις.

Επειδή στην Αγγλία, εν τζαιν σημαντικό να έβρεις παρέα για να έχεις απλά παρέα, πρέπει να έβρεις τζίνα τα πέντε θύματα που εν τους κωττωθείς συγκάτοικος του χρόνου. Ναι, accommodation outside the university. Όι εξετάσεις και πελλάρες, τζίνες οι τέσσερις οι λέξεις είναι ο φόβος και ο τρόμος μου. Είναι ο αγχωτικός καταλυστής που θα σε κάνει να τρώεις τα νύχια σου μέχρι το κόκκαλο, να τραβάς τα μαλλιά σου ώσπου να κκελλιάσεις και να κλαίεις γαίμα.

Μα τι να έβρεις συγκάτοικους. Μα τι να έβρεις μετά σπίτι. Τσακωμοί. Υποχωρήσεις. Μα τι να ελλέξεις τον ατζέντη. Συμβόλαια. Deposit. Άστα, άστα. Εγώ ως το 'Τσακωμοί' έφτασα. Όμως άκουμε, ξέρω ότι είμαι λίον καφκατζιού αλλά ορκίζουμαι σου τούτη την φορά δεν έφταια εγώ. Τούτη την φορά δεν έκαμα τίποτα!

Η ιστορία μου είχε ως εξής:

  • ΝΟΕΜΒΡΗΣ = Ου χαττάς! Εκόψαμεν μόνοι μας ρε Καττού, έβρε μιαν παρέα πέρκει μου έβρεις και με κάποιους να μείνεις του χρόνου.
  • ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ = Όκει, ο Παπαγάτος είπεν σου να έβρεις τις Κυπραίες. Ήβρες τες φαίνουνται καλές κορούες. Όι όι, εν πάρα πολλά καλές κορούες. Φιλικές, και σύρνουν μου κουβέντες να συγκατοικήσουμεν τζιόλας. Πολύ ωραία, με έτσι ρυθμό εν να έχουμεν κλείσει και σπίτι πιο νωρίς από όλους και θα πιαμεν το πιο καλό
  • ΓΕΝΑΡΗΣ = Χμμ, μες το break καμιά δεν επικοινώνησεν μαζί μου παρ'ότι τους έδωσα το κινητό μου και καμία που τους θκιο δεν απαντούσε στα μυνήματα μου που τους έστελνα πας το ΦουΜπου. Ίσως ήταν απασχολημένες. Εντάξει, εν να ήθελα να εβρέθουμουν μαζί τους όσον ήμουν ποδά επειδη οι θκιο εν ήδη κοντά μιας καικάμνουν την ίδια σπουδη και στον Δεκεμβρη εβρεθήκαμεν μόνο τρεις φορές.
  • ΦΕΒΡΑΡΗΣ = Ούφου! Μόνο εγώ κάμνω δουλειά, καμιά τους δεν ασχολήται και  ότι σπίτι τους δείξω της μιας της ξυνίζει και της άλλης της βρωμά αλλά καμιά εν έρκεται να με βοηθήσει. Εν δύσκολο να έβρουμεν σπίτι για τρεις, δεν έχει πολλά. Χμμ, έχει άλλη μια Κυπραία που εζητούσεν μας να συγκατοικήσει μαζί μας, η Μερώπη που επρότινεν να την δεχτούμεν είπεν μου ότι ξέρει την και πως εν καλή κορούα. Η Μαρία εν νεν ιδιαίτερα ανοιχτή στη ιδέα να φέρουμεν την καινούργια άλλα όταν της εξηγήσαμεν την κατάσταση ότι εν να έβρουμεν καλύτερα σπίθκια και πιο φτηνά, είπεν οκέι.
  • ΜΑΡΤΙΟΣ = ... ΝΑ ΠΑΝ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΝ ΟΥΛΕΣ ΤΟΥΣ!!! ΑΠΠΩΜΕΝΕΣ ΜΑΛΑΚΙΣΜΈΝΕΣ!! 
    • Η Μαρία κάμνει εξωφρενικές απαιτήσεις - "θέλω δικό μου μπάνιο" δηλαδή εμείς οι υπόλοιπες χέσμας (κυριολεκτικα), "θέλω το πιο μεγάλο δωμάτιο" ε βέβαια η γενέκα που δεν εβοήθησεν καθόλου στην έρευνα για σπίτι να πιάσει και την πιο μεγάλη επιβράβευση, "θέλω να περπατώ μόνο δέκα λεπτά μαξ για να φτάσω στο πανεπισττήμιο" το οποίο συγκεκριμένα είναι μες την μέση του εθνικου πάρκου ανάθεμα! Εκτός και αν εν δεντρόσπιτο μου εν να πιάμεν, το πιο κοντινό σπίτι που μπορούμεν να πληρώνουμεν είναι τουλάχιστον μία στάση τρένου μακρυά. 
    • Επίσης η Μαριά μαλώνει ούλη την ώρα με την καινούργια. Η καινούργια, τζιαμέ που μας επαρακαλούσεν να μείνει μαζί μας έκαμεν μας μια μαλακία και γυρίζει και λαλεί μας ότι 'σκεφτεται' να πάει να μείνει με άλλους που της εζητήσαν. Παρακάλια παρακάλια, στρούμπα κώλο, στρουμπώνω και εγώ τα χειλουθκια μου και ΜΟΥΑΤΣ, μάκια-μάκια! Έμεινεν με εμάς
    • Μεγάλος καφκάς με την Μαριά και την καινούργια για το ΠΩΣ ήταν να πάμεν να δούμεν το σπίτι που σκεφτούμαστε να πιάμεν. Για το ΠΩΣ!!!!! ΤΟ ΜΕΣΟ!!! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! Η κουβέντα να εν κάπως:
      • Καττού: "Κορούες, θέλεται να πάμεν με το τρένο επειδή το σπίτι εν κοντά στο σταθμό, να δούμεν κιόλας πόσο θα μας παίρνει να πηγαιερκούμαστε;"
      • Καινούργια: "Ε ρε όι, εγώ εν να έρτω με  το λεωφορίο επειδή έχω εβδομαδιαίο τίκετ και δεν θα σπαταλώ τα λεφτά μου πας τα τρένα"
      • Καττού: "Οκέι, πιστεύκω εν νεν σωστό να χωριζούμαστε για να μεν χαθούμεν κιόλας. Είσαστε ούλες εντάξη να πάμεν με το λεωφορίο; Έχει και στάση του κοντά στο σπίτι"
      • Μαρία: "Ε όχι! Τύθεται θέμα υγείας με εμένα. Παθαίνω απίστευτη ζαλάδα μας τα λεωφορία και δεν μπορώ. Δεν μπορώ καθόλου. Μόνο με τρένο δέχουμε"
    • Και οοοοοουυυυυυ. Δώστου καφκά και μπιχτές. Καμία που τις θκιο να μεν υποχωρεί. Το χάζιν τωρά ξέρεται πιο ειναι; Η τιμή του τίκετ να πάεις να ερτεις είναι 1,50 λίρα και η διαδρομή μες το λεωφορίο είναι 8 λεπτα. ΓΙΑ 1,50 ΛΙΡΑ ΚΑΙ 8 ΛΕΠΤΑ εκάμαν με να χάσω κάθε ίχνος αξιοπρέπιας και καμιάν δεκαετία που τη ζωή μου να είμαι ο αγγελιαφόρος των δύο και να προσπαθώ να τις κάμω να τα έβρουν. Να απειλά η μια να φύει, να μου απειλά και η άλλη.
    • Η Μερώπη, που ήταν τζίνη; Α την καρτάνα. Έδινεν μου κούντημα να μου λαλεί ότι εν καλά που κάμνω που μάχουμαι να τις μερώσω αλλά τζίνη ποττέ δεν ήρτεν να βοηθήσει και ΞΑΦΝΙΚΑ τσουπ, στον καφκά τον μεγάλο που εγίνουνταν που πάνω ήρτεν ξαφνικά και λαλεί μας ότι εκανόνισεν να πάει να μείνει με τους (μαλακισμένους μπέκρυες) συγκάτοικους τις που τα halls.
    • Μόλις, το άκουσαν οι άλλες θκιο, δεν είχαν τίποτα να τις κρατά και εφύαν και εκείνες.
    • Η Μερώπη εν να μείνει με τους συγκάτοικους της. Η καινούργια εν να μείνει με τζινους που τις είχαν προτίνει παλιά. Η Μαρία χαίζει τα και όπως την κόφκω εν να ενοικιάσει κανένα ακριβό στούντιο
  • ΑΠΡΙΛΗΣ = Μόνη σαν την ανεμώνη. Όι μόνο μόνη. Μόνη και φτωshή! Μόνη και φτωshή και στο Brighton όπου η αγορά για στούνιο είναι πιο νεκρή και που την αγορά δαμέ στην Κύπρο. Κάτω που 130 λίρες την εβδομάδα, μόνο κάτι λία "στούντιο", το Άγιον Πεζούνιν να τα κάμει, έχει. Βασικά εν διάδρομοι που τους εβάλαν μία πόρτα και ονομάσαν τα στούντιο, με κουζίνα 1x1 και κοινά μπάνια/τουαλέτα. ΚΟΙΝΑ ΜΠΑΝΙΑ! Το στούντιο υποτίθεται. Η Καττού εξώντοσεν ότι άλλες επιλογές εμπορούσεν να δοκιμάσει. Τελικά εν να πρέπει να μείνει μόνη της στα ψευτο-στούντιο και να σταυρώνει τα δάκτυλα της να μεν κολλήσει athlete's foot/ chlamydia.
  • ΜΑΙΟΣ =  Φως στο τούνελ?! (ποστ κάμινγκ σουν)
Ου! Έγραψα πολλά και ακόμα GIFs εν εμπήκαν. Οκέι, σόρρυ, εξαπάτησασε κάπως στην δήλωση μου πιο πάνω. Αλλά υπόσχουμαι σου, εν να έχει και παρτ 2 και σε τζίνο ναι, θα είναι πιο αστείο. Άτε να σε αφήκω με τούτα για τωρά. Απλά έτσι να ξέρεις λίον την background story. Έτυχεν μου, τι να κάμουμεν.

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι η μαλακο-συγκατοίκηση μαζί τους τελείωσε πριν καν ξεκινήσει και κάπως έτσι εγλύτωσα τα σοβαρά προβλήματα που ήταν να έρθουν πιο μετά.

Το αρνητικό... λάθος, γράψε αρνητικά. Πρώτον εν έχω που να μείνω τωρά. Ακόμα στούντιο δεν ήβρα και έχω ένα μήνα, ένα μήνα με μπόλικες εξετάσεις, να πρέπει να πιέννω και σε house viewings.
Δευτερον έχασα την ελπίδα μου στους αθρώπους, λίον δυνατή απογοήτευση έφα την επειδή τούτη η "φιλία" εκόστησεν μου αρκετήν υπομονή, χρόνο, αξιοπρέπεια και συναισθηματική/ψυχολογική ισορροπία. Βασικά, έχασα την πίστη μου στις γυναικίες παρέες! Ως τες τρεις παν μαζί. Βασικα ως τζαι τζιαμέ παίζεται... ναι, παίζει να κλικκώσουν οι θκιο και να κλάσσουν την τρίτη. Ξίαστο, οι γενέτζες μόνο θκιο-θκιο, ζευγαράκια παν τα καλά. Ναι, μπορείς να έχεις πολλές καλες φίλες, αλλά ποττέ ούλες μαζί. Αυτό είναι.

Learning something new every day

Saturday, 25 April 2015

Μπροστά γκρεμός και πίσω ρέμα?

Εβρέθηκες ποττέ σε μία σχέση που μετά που κάμποσον καιρό, και μετά που κάμποσην εξέλιξην μεταξύ των δυών σας, φτάνεις σε ένα σημείο που η σχέση σου απλά μεινίσκει στάσιμη ή κιόλας, γίνεται μία άγκυρα που κρατά και τα υπόλοιπα τμήματα της ζωής σου στάσιμα και να μεν αναπτύσονται; Με απλά λόγια, να σε τραβά πίσω.

Αναλόγως, ξέρετε αρκετά λίγα πράματα για τον Τζον (Ίνκλιsh), λίον πολλά ένιωθα πως δεν ήθελα να το βάλω στο μπλογκ για να μεν το "γρουσουζέψω" και καταλήξει όπως εκατάληξεν με τον Μιχάλη. Αλλά επεράσαν δύο χρόνια σχεδόν (omg! δύο χρόνια! πιστεύκεις το πόσος καιρός επέρασεν?!) και κάπως, εν καιρός να φέρω τα γεγονότα στο φως. Τελευταία τα πράματα εν νεν τόσο καλά, ίσως αν ξεκινήσω να γράφω για τζίνα, ίσως να μπορέσω να τα αναλύσω καλύτερα και να τα επιλύσω σωστά.

Βασικά δεν έχω ιδέα τί δωμή να δώσω σε τούτο το ποστ άρα εν ναν κάπως πολλά φλου και σε πόιντς. Αλλά οκέι, για να κρατήσω και το διαβασμα κάπως ενδιαφέρον... GIFS!!!



1. Ο Τζον εν πολλά καλό κοπελούιν. Εν πολλά καλός σύντροφος - φροντίζει σε, εν διακριτικός, εν πιστός, εν ευγενικός, ανέχαιτε με και πάντα κάμνει πίσω για εμένα μιας κι εγώ έχω τεράστια περηφάνια για να κάμω έτσι πράμα.

*****************************************


2. Και εγώ προσωπικά είμαι κορούα που νιώθω πιο άνετη όταν είμαι σε μία σχέση παρά σινγκλ επειδή το φλέρτινγκ δεν μου έρχεται εύκολα και επειδή απλά είμαι desperate romantic και αρέσκει μου η ιδέα του ενός και μοναδικού Prince Charming. Εν είμαι πλάσμα που έχει και πολύν σουξέ με τους αρσενικούς και η ψυχική μου ευαισθησία ήταν να σταθεί εμπόδιο αν θα δοκίμαζα να κάμνω casual sex με διάφορους "φίλους" μου.

*****************************************


3. Σε ούλα τα πράματα της ζωής μου αρέσκει μου να κάμνω ένα σχέδιο για τα επόμενα πέντε χρόνια. Παρθένος, εν τύπικαλ. Και στις σχέσεις έτσι είμαι, που τον πρώτο μήνα ήδη έχω σκεφτεί ήντα κόψη εν να έχει το νυφικό μου. Το καλό της κουβέντας ένει ότι ο Τζον δεν με φκάλει πελλή και ο ίδιος αρέσκει του η ιδέα ενός μέλλων μαζί. Λίον πολλά, είπεν μου το ξεκάθαρα ότι θέλει να με παντρευτεί και να κάμουμεν οικογένεια μαζί (ήβραμεν ημερομηνία γάμου, 30/9/2023, εν να κάμουμεν δύο αγόρια - ο Robert και ο Charlie). Ναι ξέρω, ο νους μου εν πας τα σύννεφα και πρέπει να κατεβεί κάτω, αλλά εντάξη, κρατώ μια επαφή με την γη, εν νεν ότι επορώθηκα και κάθουμαι και ζω στα όνειρα μου. Απλά εν κουβεντούες που λαλούμεν μετά το... κούχου κουχ... ζζεεεεεεξξξξξξ.

*****************************************


4. Αλλά τελευταία μαλλώνουμεν, μαλλώνουμεν πολλά. Έχει που τον Δεκέμβρη που εν σαμπώς και όποτε βρεθούμεν πρόσωπο με πρόσωπο είμαστε έτοιμοι για μάχη και κάθε κουβέντα που πάμεν να ξεκινήσουμεν εν δικαιολογία για καφκάς. Άρκεψα και θωρώ πράματα πάνω του που με κάμνουν και σκέφτουμαι 'πως εν να τον αντέξω τούτον για άλλο πόσα χρόνια' ή πως νιώθω πως αν μείνω μαζί του η ζωή μου will be sucked out of me. Γιατι ναι, ο Τζον εν νεν και το πιο ενεργητικό πλάσμα, ή το περιπετιώδης ή τουλάχιστον φιλικό με νέα άτομα. Ο Τζον αρκετές φορές συμπεριφέρεται ότι εν υπεράνων όλων, και πάντα βλέπει τα αρνητικά σε αθρώπους και καταστάσεις. Αν πω να  τον πάρω να δούμε κάτι, π.χ. ένα κάστρο που το έφερεν και η κουβέντα η προηγούμενη, εν σαμπώς και τραβώ τον που το χέρι και ο ίδιος δεν θα κάμει καμία κίνηση να δεσμευτεί με την κατάσταση και να προσπαθήσει τουλάχιστον να περάσει καλά ή τουλάχιστον να κάμει κανένα σχόλιο. Απλά ακολουθεί με σιωπηλός, ή άμαν κάτσω πολύ ώρα σε κάτι κάθεται σε καμιά γωνιά και αρκέυκει να παίζει πας το κινητό του. Αν πω και γνωρίσω νέα άτομα και πάω να του μιλήσω για τζίνους (ή να τους του γνωρίσω) πάντα εν να σχολιάσει κάτι αρνητικό για τζίνους, να πει ότι εν νεν τόσο σπουδαίοι και ότι οι δικοί του οι φίλοι εν καλύτεροι και πως τούτα τα καινούργια τα άτομα εν που έχουν προσωπικά κίνητρα που κάμνουν μου παρέα. Απλά, αρνητικούρα και υπεροπτισμός και βαρεμάρα που με τραβά κάτω και μου σκοτώνει κάθε ευκερία του να απολαύσω κάτι άλλο παρά μόνο εκείνον.

*****************************************

5. Το σεξ έγινεν σκατά. Εν γρήγορο, εν απρόσωπο, λες και δεν υπάρχει καμία σύνδεση. Οι ορέξεις (του) εππέσαν κάτω, τζιαμέ που όταν εθωρούσαμεν ο ένας τον άλλο τα σαββατοκυρίακα εκολούσαμεν όπως τις βδέλλες ο ένας πας τον άλλο, τωρά μπορεί να είμαστε μαζί για τέσσερις μέρες και να το κάμουμεν μόνο μια φορά.

*****************************************

6. Όταν μου στέλνει μυνήματα, ή όταν θέλει να μιλήσουμεν skype, νιώθω ένας βάρος, σαμπώς και εν αγκαρία να του μιλήσω. Εν νεν ότι θέλω να μιλώ με άλλους, απλά θέλω... ποθώ... χρόνο για τον εαυτό μου, μόνη μου. Να δω ταινία, να σχεδιάσω, να διαβάσω, και δεν νιώθω καθόλου την ανάγκη ότι θέλω να του μιλήσω.

*****************************************

7. Ζηλεύκει αρκετά. Βέβαια, ζηλιαρόκαττα είμαι και εγώ απίστευτα, μπορεί και χειρότερη που εκείνον, απλά ο ίδιος δεν τυχένει να μιλά με καμιάν κορούα και δεν μου διά ευκεριές. Αλλά κι εγώ, όποτε πω να γνωρίσω/μιλήσω/συναντήσω κάποιον αρσενικόν, συμπεριφέρεται μου σαμπώς και επία και εκοιμήθηκα μαζίν τους! Πιστεύω τούτο το ελλάτωμαν του είναι το πιο εκνευριστικό που ούλα. Ένα κομμάτι μέσα μου εκτιμά το γεγονός ότι ζηλεύκει επειδή σημαίνει ότι νοιάζεται αλλά θέλω τον να σταματήσει να με καταπιέζει και να με σκλαβώνει με τούτην την ανεξέλεκτη ζήλια. Ότι και να του πω δεν αλλάζει όμως. Ακόμα και όταν θωρεί ότι συμπεριφέρουμε στους άντρες όπως τον γύφτο και μιλώ τους σαμπώς και είμαι παρέας τους, ακόμα και όταν θωρεί ότι βρεθουμε μαζί τους ντυμένη με φαρδύ τζιν και hoodie. Ζηλεύκει. Λαλεί μου ότι διούν μου σημασία επειδή θέλουν να με βάλουν που κάτω. Αν πω βέβαια μια φορά να δείξω λίον ενδιαφέρον για κάποιο πλάσμα, ή να φκω έξω (μια φορά κάθε κόκκινο φεγγάρι) με μεγάλη παρέα και να ντυθώ αναλόγως πρέπην, γίνεται Οθέλλος. Κάμνει μου ψυχολογικό πόλεμο και guilt-trips που δαμέ ως την Χονολουλού.

*****************************************


8. Ναι, ξέρω το ότι αρκετοί αρσενικοι μιλούν μου μόνο και μόνο επειδή θέλουν να με γαμήσουν. Ναι, επειδή είμαι αναλόγως okay-looking και έχω και τρύπα. Ναι, μπορεί μερικές φορές να νιώθω λίο ωραία άμαν πιάνω λίην σημασία αλλά δεν σημαίνει ότι την επιδιώκω που τζίνους. Αλλά πως να αντέξω με τον άλλο που πάνω μου να με κάμνει να νιώθω τύψεις για πράματα που δεν έχω κάμει, πόσο μάλλον σκεφτεί. Έτσι και μόνο και να τον καθησυχάζω και να του μπιχτώ, υποχρέωσα τον εαυτό μου να συμπεριφέρουμαι ακόμα πιο κουλούφικα προς τους άλλους, να ρίχνω την αξία μου και τον εαυτό μου. Υποχρεώθηκα να κόψω παρέες, και να με πιάνει πανικός άκομα και αν τολμήσω να δικλίσω να δω κάποιον και να σκεφτώ "Χμμμμ"... Σαμπώς και δηλαδή πρέπει να νιώθω τούτην ούλην την τροπή για σκέψεις που είναι φυσικές και ακοντρολάριστες. Για σκέψεις που βαστούν ένα δευτερόλεπτο και δεν τους διάς παραπάνω αξία. Κάπως έτσι απομώνοσα τον εαυτό μου, να είμαι μόνο με τον Τζον.

*****************************************

9. Άλλα δεν ξέρω τι να κάμω... Ναι, είμαι 20 χρονών και κάπως κρυφά ποθώ τζίνη την ελευθερία που έχει ο single. Αλλά νιώθω πως, παρ'όλα τα μερικά αρνητικά, ο Τζον έχει πάρα πολλά θετικά και πιστεύω πως ναι, μπορεί όντως να μην έβρω άλλον άνθρωπο που να αντέχει το πριχτιόν μου που είναι και κάμποσον. Έναν άνθρωπο που με στηρίζει σε όλες μου τις επιδιώξεις με υπομονή και αγάπη.

*****************************************


10. Εμαλώσαμεν αρκετές φορές, θέλω να πιστεύω πως τούτο είναι απλά μία φάση, επειδή οι σχέσεις έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους και πως τωρά είμαστε απλά στα κάτω. Τούτα που έγραψα δαμέ λίον πολλά είπα του τα και εκείνου. Τελευταία βλέπω μία τεράστια βελτίωση και σε έκεινον αλλά και σε έμενα. Η λέξη χωρισμός όμως είναι τρομαχτικότατη. Είναι επειδή πολύ απλά νιώθουμεν και οι δυο μας πως δεν ξέρουμεν τι μπορεί να μας φέρει. Μπορεί απλά να μας κάμει και τους δύο καταθλιπτικούς και γεμάτο με τύψεις για το πως σκοτώσαμε κάτι που άξιζε να κρατήσουμε ή θα είναι η απόλυτη λύτρωση, η απελευθέρωση από κάτι που απλά πέθαινε και μας πέθαινε και εμάς, το μέσα μας, μαζί.

Αυτά. Σκέψεις, σκέψεις πολλές...