Thursday, 1 October 2015

I'm the biggest fucking loser

Είσαι από φύσεως σου cool; Είσαι άτομο χαλαρό και chillαρισμένο; Δύσκολα βρίσκεις τον εαυτό σου σε άβολες καταστάσεις και αν ναι, ήταν εξαιτίας κάποιου άλλου; Συγχαρητήρια! Τώρα πλις backspace your τον κώλο σου που το μπλοκ μου επειδή καμία εμπάθεια και μόνο περιπαίξιμο θα πάρω από εσένα μόλις αρχίσω τις επικές ιστορίες των επικών μου κοινωνικών πτώσεων..

Σοβαρή ερώτηση, ποια είναι η σωστή ελληνική μετάφραση της αγγλικής έννοιας loser; Επειδή τζίνη είμαι. Το ολόκληρο μου ΕΙΝΑΙ, είναι ένα μεγάλο L! Είμαι το πιο uncool πλάσμα που ξέρω και μου πήρε 20 χρόνια να το συνειδητοποιήσω. Έφκαλα το λύκειο ως την πιο μεγάλη loser αλλά είχα πείσει τον εαυτό μου ότι ήταν επειδή απλά έτυχε να μεν είμαι μες την cool παρέα του σχολείου και το ότι ήμουν κάπως 'ιδιαίτερη' προσωπικότητα. Ήρθα πίσω όμως για την δεύτερη μου χρόνια στο πανεπιστήμιο και εκατάφερα το ακατόρθωτο, να αφήσω τον εαυτό μου χωρίς λόγια με το πόσο awkward and loser ήμουν (είμαι). Και αν με ξέρεις που κοντά, ξέρεις ότι δεν βάζω γλώσσα μέσα μου. Κι όμως, κι όμως! Ήμουν απλά τόσο μα τόσο... ξκδσξωοσκ! Απλά ο ίδιος μου ο εγκέφαλος ήταν κάπως, "κανεί, δεν αντέχω άλλο την ντροπή!" και έπαθε blackout. Και για είκοσι λεπτά απλά εθώρουν μια γλάστρα με έντονο αγελαδίσιο βλέμμα λες και είχα χάσει πια την μάχη με τους ανθρώπους και προσπαθούσα να επικεντρώσω τις κοινωνικές μου ορέξεις και να δοκιμάσω την τύχη μου με τα φκιόρα.

Και τότε όμως μου ήρθεν! Μία αναλαμπή! (Μάλλον εν επειδή ήδη είχα αρχίσει να κάμνω φωτοσύνθεση!)

Είμαι μία LOSER. Τελεία και παύλα και θαυμαστικό.

Και κάπως εντελώς παράξενα αντί να με πιάσει η κατάθλιψη, ένιωσα μια καινούργια αίσθηση, ένα θετικό γαργαλητό, ένιωσα προσωπική αποδοχή. Είμαι αυτό που είμαι και αυτό εξηγεί τόσα πολλά "γιατί?!" μου.

Εδιερωτούμουν το γιατί μου ήταν τόσο δύσκολο να κάνω φίλους και γιατί ο κόσμος πάντα εκατέληγεν να με περιπαίζει. Εν απλό. Δεν είμαι αρκετά κουλ για τζίνους. Δηλαδή, ακόμα και όταν προσπαθώ ασπούμεν καταλήγω να φαίνομαι ακόμα πιο loser και πάντα τα πράγματα βγαίνουν εκτός του έλεγχου μου. Ότι και αν κάνω απλά φαίνεται ότι προσπαθώ πολλά. Και εν αλήθεια, όντως προσπαθώ πολλά, έτσι είμαι, εν είμαι το "χαλαρά ρε" άτομο. Τζίνο το "chillαρε" σπάζει μου τα νεύρα. Δυστυχώς όμως τούτο το χαρακτηριστικό μου να δίνω πάντα το 110% του εαυτού μου και των δυνατοτήτων μου με κάνει να φαίνομαι σαν ένα απελπισμένο και στερημένο ψωρο-γατάκι της γειτονιάς.

Endnotes: Ούφου τι ήρτα σήμερα στο πανεπιστήμιο?! Η μία lecture εν πιο ηλίθια και άχρηστη που την άλλη, έχει όλη μέρα. Φαίνεται ότι παίρνω notes τώρα... κουχ κουχ.. Έχω κάπου στα τέσσερα ποστ μες στα drafts. Το ένα εν το πάρτ του (ζα) του Homeless, το άλλο εν που περιπαίζω τα πλάσματα στο course μου, και τα άλλα δύο έχουν να κάμουν με τούτα τα περιστατικά της απόλυτης loserώτητας. Τώρα μες το Π/Σ/Κ να κάτσω να τελειώσω μερικά πέρκει μου καταφέρω να ξανάρχισω το μπλόγγιγκ.

Monday, 4 May 2015

Homeless Part. 1

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΚΟΙΝΟ! ΜΕΙΝΕ! ΜΕΝ ΦΥΕΙΣ! I PROMISE! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΠΟΣΤ ΟΠΩΣ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ! Θα είναι αστείο, θα είναι αυτοσαρκαστικό, θα έχει GIFs, θα μιλά για τα κωμικοτραγικά προβλήματα στη φοιτητική ζωή. Θα είναι ορίτζιναλ Black Cat στυλ (οκέι, να προσπαθήσω και ότι φκει).

Το λοιπόν, σε λίες μέρες επιστρέφω πίσω Αγγλία, και θα έχω κάπου στον ένα μήνα ώσπου να τελειώσουν οι εξετάσεις μου και κάπου στις 12 του Ιούνη τελειώνει και το συμφωνιτικό διαμονής μου στα halls του πανεπιστημίου και που τζιαμέ και πέρα πιάνω τα πουρτού μου και πάππαλα.

Ένα πράμα που δεν μου είπεν κανένας όταν τους ερωτούσα να μου πουν για τον πρώτο χρόνο τους στην Αγγλία είναι πόσο σημαντικό είναι να καταφέρεις να έβρεις παρέα μες το πρώτο τρίμηνο της χρονιάς. Πως αν κόψεις μόνος σου γυρών πρωτοχρονιάς εν να σαμπώς και είσαι πίσω στο λύκειο και είσαι ο γκίκης χωρίς κλίκκα, χωρίς κάπου να ανήκεις.

Επειδή στην Αγγλία, εν τζαιν σημαντικό να έβρεις παρέα για να έχεις απλά παρέα, πρέπει να έβρεις τζίνα τα πέντε θύματα που εν τους κωττωθείς συγκάτοικος του χρόνου. Ναι, accommodation outside the university. Όι εξετάσεις και πελλάρες, τζίνες οι τέσσερις οι λέξεις είναι ο φόβος και ο τρόμος μου. Είναι ο αγχωτικός καταλυστής που θα σε κάνει να τρώεις τα νύχια σου μέχρι το κόκκαλο, να τραβάς τα μαλλιά σου ώσπου να κκελλιάσεις και να κλαίεις γαίμα.

Μα τι να έβρεις συγκάτοικους. Μα τι να έβρεις μετά σπίτι. Τσακωμοί. Υποχωρήσεις. Μα τι να ελλέξεις τον ατζέντη. Συμβόλαια. Deposit. Άστα, άστα. Εγώ ως το 'Τσακωμοί' έφτασα. Όμως άκουμε, ξέρω ότι είμαι λίον καφκατζιού αλλά ορκίζουμαι σου τούτη την φορά δεν έφταια εγώ. Τούτη την φορά δεν έκαμα τίποτα!

Η ιστορία μου είχε ως εξής:

  • ΝΟΕΜΒΡΗΣ = Ου χαττάς! Εκόψαμεν μόνοι μας ρε Καττού, έβρε μιαν παρέα πέρκει μου έβρεις και με κάποιους να μείνεις του χρόνου.
  • ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ = Όκει, ο Παπαγάτος είπεν σου να έβρεις τις Κυπραίες. Ήβρες τες φαίνουνται καλές κορούες. Όι όι, εν πάρα πολλά καλές κορούες. Φιλικές, και σύρνουν μου κουβέντες να συγκατοικήσουμεν τζιόλας. Πολύ ωραία, με έτσι ρυθμό εν να έχουμεν κλείσει και σπίτι πιο νωρίς από όλους και θα πιαμεν το πιο καλό
  • ΓΕΝΑΡΗΣ = Χμμ, μες το break καμιά δεν επικοινώνησεν μαζί μου παρ'ότι τους έδωσα το κινητό μου και καμία που τους θκιο δεν απαντούσε στα μυνήματα μου που τους έστελνα πας το ΦουΜπου. Ίσως ήταν απασχολημένες. Εντάξει, εν να ήθελα να εβρέθουμουν μαζί τους όσον ήμουν ποδά επειδη οι θκιο εν ήδη κοντά μιας καικάμνουν την ίδια σπουδη και στον Δεκεμβρη εβρεθήκαμεν μόνο τρεις φορές.
  • ΦΕΒΡΑΡΗΣ = Ούφου! Μόνο εγώ κάμνω δουλειά, καμιά τους δεν ασχολήται και  ότι σπίτι τους δείξω της μιας της ξυνίζει και της άλλης της βρωμά αλλά καμιά εν έρκεται να με βοηθήσει. Εν δύσκολο να έβρουμεν σπίτι για τρεις, δεν έχει πολλά. Χμμ, έχει άλλη μια Κυπραία που εζητούσεν μας να συγκατοικήσει μαζί μας, η Μερώπη που επρότινεν να την δεχτούμεν είπεν μου ότι ξέρει την και πως εν καλή κορούα. Η Μαρία εν νεν ιδιαίτερα ανοιχτή στη ιδέα να φέρουμεν την καινούργια άλλα όταν της εξηγήσαμεν την κατάσταση ότι εν να έβρουμεν καλύτερα σπίθκια και πιο φτηνά, είπεν οκέι.
  • ΜΑΡΤΙΟΣ = ... ΝΑ ΠΑΝ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΝ ΟΥΛΕΣ ΤΟΥΣ!!! ΑΠΠΩΜΕΝΕΣ ΜΑΛΑΚΙΣΜΈΝΕΣ!! 
    • Η Μαρία κάμνει εξωφρενικές απαιτήσεις - "θέλω δικό μου μπάνιο" δηλαδή εμείς οι υπόλοιπες χέσμας (κυριολεκτικα), "θέλω το πιο μεγάλο δωμάτιο" ε βέβαια η γενέκα που δεν εβοήθησεν καθόλου στην έρευνα για σπίτι να πιάσει και την πιο μεγάλη επιβράβευση, "θέλω να περπατώ μόνο δέκα λεπτά μαξ για να φτάσω στο πανεπισττήμιο" το οποίο συγκεκριμένα είναι μες την μέση του εθνικου πάρκου ανάθεμα! Εκτός και αν εν δεντρόσπιτο μου εν να πιάμεν, το πιο κοντινό σπίτι που μπορούμεν να πληρώνουμεν είναι τουλάχιστον μία στάση τρένου μακρυά. 
    • Επίσης η Μαριά μαλώνει ούλη την ώρα με την καινούργια. Η καινούργια, τζιαμέ που μας επαρακαλούσεν να μείνει μαζί μας έκαμεν μας μια μαλακία και γυρίζει και λαλεί μας ότι 'σκεφτεται' να πάει να μείνει με άλλους που της εζητήσαν. Παρακάλια παρακάλια, στρούμπα κώλο, στρουμπώνω και εγώ τα χειλουθκια μου και ΜΟΥΑΤΣ, μάκια-μάκια! Έμεινεν με εμάς
    • Μεγάλος καφκάς με την Μαριά και την καινούργια για το ΠΩΣ ήταν να πάμεν να δούμεν το σπίτι που σκεφτούμαστε να πιάμεν. Για το ΠΩΣ!!!!! ΤΟ ΜΕΣΟ!!! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! Η κουβέντα να εν κάπως:
      • Καττού: "Κορούες, θέλεται να πάμεν με το τρένο επειδή το σπίτι εν κοντά στο σταθμό, να δούμεν κιόλας πόσο θα μας παίρνει να πηγαιερκούμαστε;"
      • Καινούργια: "Ε ρε όι, εγώ εν να έρτω με  το λεωφορίο επειδή έχω εβδομαδιαίο τίκετ και δεν θα σπαταλώ τα λεφτά μου πας τα τρένα"
      • Καττού: "Οκέι, πιστεύκω εν νεν σωστό να χωριζούμαστε για να μεν χαθούμεν κιόλας. Είσαστε ούλες εντάξη να πάμεν με το λεωφορίο; Έχει και στάση του κοντά στο σπίτι"
      • Μαρία: "Ε όχι! Τύθεται θέμα υγείας με εμένα. Παθαίνω απίστευτη ζαλάδα μας τα λεωφορία και δεν μπορώ. Δεν μπορώ καθόλου. Μόνο με τρένο δέχουμε"
    • Και οοοοοουυυυυυ. Δώστου καφκά και μπιχτές. Καμία που τις θκιο να μεν υποχωρεί. Το χάζιν τωρά ξέρεται πιο ειναι; Η τιμή του τίκετ να πάεις να ερτεις είναι 1,50 λίρα και η διαδρομή μες το λεωφορίο είναι 8 λεπτα. ΓΙΑ 1,50 ΛΙΡΑ ΚΑΙ 8 ΛΕΠΤΑ εκάμαν με να χάσω κάθε ίχνος αξιοπρέπιας και καμιάν δεκαετία που τη ζωή μου να είμαι ο αγγελιαφόρος των δύο και να προσπαθώ να τις κάμω να τα έβρουν. Να απειλά η μια να φύει, να μου απειλά και η άλλη.
    • Η Μερώπη, που ήταν τζίνη; Α την καρτάνα. Έδινεν μου κούντημα να μου λαλεί ότι εν καλά που κάμνω που μάχουμαι να τις μερώσω αλλά τζίνη ποττέ δεν ήρτεν να βοηθήσει και ΞΑΦΝΙΚΑ τσουπ, στον καφκά τον μεγάλο που εγίνουνταν που πάνω ήρτεν ξαφνικά και λαλεί μας ότι εκανόνισεν να πάει να μείνει με τους (μαλακισμένους μπέκρυες) συγκάτοικους τις που τα halls.
    • Μόλις, το άκουσαν οι άλλες θκιο, δεν είχαν τίποτα να τις κρατά και εφύαν και εκείνες.
    • Η Μερώπη εν να μείνει με τους συγκάτοικους της. Η καινούργια εν να μείνει με τζινους που τις είχαν προτίνει παλιά. Η Μαρία χαίζει τα και όπως την κόφκω εν να ενοικιάσει κανένα ακριβό στούντιο
  • ΑΠΡΙΛΗΣ = Μόνη σαν την ανεμώνη. Όι μόνο μόνη. Μόνη και φτωshή! Μόνη και φτωshή και στο Brighton όπου η αγορά για στούνιο είναι πιο νεκρή και που την αγορά δαμέ στην Κύπρο. Κάτω που 130 λίρες την εβδομάδα, μόνο κάτι λία "στούντιο", το Άγιον Πεζούνιν να τα κάμει, έχει. Βασικά εν διάδρομοι που τους εβάλαν μία πόρτα και ονομάσαν τα στούντιο, με κουζίνα 1x1 και κοινά μπάνια/τουαλέτα. ΚΟΙΝΑ ΜΠΑΝΙΑ! Το στούντιο υποτίθεται. Η Καττού εξώντοσεν ότι άλλες επιλογές εμπορούσεν να δοκιμάσει. Τελικά εν να πρέπει να μείνει μόνη της στα ψευτο-στούντιο και να σταυρώνει τα δάκτυλα της να μεν κολλήσει athlete's foot/ chlamydia.
  • ΜΑΙΟΣ =  Φως στο τούνελ?! (ποστ κάμινγκ σουν)
Ου! Έγραψα πολλά και ακόμα GIFs εν εμπήκαν. Οκέι, σόρρυ, εξαπάτησασε κάπως στην δήλωση μου πιο πάνω. Αλλά υπόσχουμαι σου, εν να έχει και παρτ 2 και σε τζίνο ναι, θα είναι πιο αστείο. Άτε να σε αφήκω με τούτα για τωρά. Απλά έτσι να ξέρεις λίον την background story. Έτυχεν μου, τι να κάμουμεν.

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι η μαλακο-συγκατοίκηση μαζί τους τελείωσε πριν καν ξεκινήσει και κάπως έτσι εγλύτωσα τα σοβαρά προβλήματα που ήταν να έρθουν πιο μετά.

Το αρνητικό... λάθος, γράψε αρνητικά. Πρώτον εν έχω που να μείνω τωρά. Ακόμα στούντιο δεν ήβρα και έχω ένα μήνα, ένα μήνα με μπόλικες εξετάσεις, να πρέπει να πιέννω και σε house viewings.
Δευτερον έχασα την ελπίδα μου στους αθρώπους, λίον δυνατή απογοήτευση έφα την επειδή τούτη η "φιλία" εκόστησεν μου αρκετήν υπομονή, χρόνο, αξιοπρέπεια και συναισθηματική/ψυχολογική ισορροπία. Βασικά, έχασα την πίστη μου στις γυναικίες παρέες! Ως τες τρεις παν μαζί. Βασικα ως τζαι τζιαμέ παίζεται... ναι, παίζει να κλικκώσουν οι θκιο και να κλάσσουν την τρίτη. Ξίαστο, οι γενέτζες μόνο θκιο-θκιο, ζευγαράκια παν τα καλά. Ναι, μπορείς να έχεις πολλές καλες φίλες, αλλά ποττέ ούλες μαζί. Αυτό είναι.

Learning something new every day

Saturday, 25 April 2015

Μπροστά γκρεμός και πίσω ρέμα?

Εβρέθηκες ποττέ σε μία σχέση που μετά που κάμποσον καιρό, και μετά που κάμποσην εξέλιξην μεταξύ των δυών σας, φτάνεις σε ένα σημείο που η σχέση σου απλά μεινίσκει στάσιμη ή κιόλας, γίνεται μία άγκυρα που κρατά και τα υπόλοιπα τμήματα της ζωής σου στάσιμα και να μεν αναπτύσονται; Με απλά λόγια, να σε τραβά πίσω.

Αναλόγως, ξέρετε αρκετά λίγα πράματα για τον Τζον (Ίνκλιsh), λίον πολλά ένιωθα πως δεν ήθελα να το βάλω στο μπλογκ για να μεν το "γρουσουζέψω" και καταλήξει όπως εκατάληξεν με τον Μιχάλη. Αλλά επεράσαν δύο χρόνια σχεδόν (omg! δύο χρόνια! πιστεύκεις το πόσος καιρός επέρασεν?!) και κάπως, εν καιρός να φέρω τα γεγονότα στο φως. Τελευταία τα πράματα εν νεν τόσο καλά, ίσως αν ξεκινήσω να γράφω για τζίνα, ίσως να μπορέσω να τα αναλύσω καλύτερα και να τα επιλύσω σωστά.

Βασικά δεν έχω ιδέα τί δωμή να δώσω σε τούτο το ποστ άρα εν ναν κάπως πολλά φλου και σε πόιντς. Αλλά οκέι, για να κρατήσω και το διαβασμα κάπως ενδιαφέρον... GIFS!!!



1. Ο Τζον εν πολλά καλό κοπελούιν. Εν πολλά καλός σύντροφος - φροντίζει σε, εν διακριτικός, εν πιστός, εν ευγενικός, ανέχαιτε με και πάντα κάμνει πίσω για εμένα μιας κι εγώ έχω τεράστια περηφάνια για να κάμω έτσι πράμα.

*****************************************


2. Και εγώ προσωπικά είμαι κορούα που νιώθω πιο άνετη όταν είμαι σε μία σχέση παρά σινγκλ επειδή το φλέρτινγκ δεν μου έρχεται εύκολα και επειδή απλά είμαι desperate romantic και αρέσκει μου η ιδέα του ενός και μοναδικού Prince Charming. Εν είμαι πλάσμα που έχει και πολύν σουξέ με τους αρσενικούς και η ψυχική μου ευαισθησία ήταν να σταθεί εμπόδιο αν θα δοκίμαζα να κάμνω casual sex με διάφορους "φίλους" μου.

*****************************************


3. Σε ούλα τα πράματα της ζωής μου αρέσκει μου να κάμνω ένα σχέδιο για τα επόμενα πέντε χρόνια. Παρθένος, εν τύπικαλ. Και στις σχέσεις έτσι είμαι, που τον πρώτο μήνα ήδη έχω σκεφτεί ήντα κόψη εν να έχει το νυφικό μου. Το καλό της κουβέντας ένει ότι ο Τζον δεν με φκάλει πελλή και ο ίδιος αρέσκει του η ιδέα ενός μέλλων μαζί. Λίον πολλά, είπεν μου το ξεκάθαρα ότι θέλει να με παντρευτεί και να κάμουμεν οικογένεια μαζί (ήβραμεν ημερομηνία γάμου, 30/9/2023, εν να κάμουμεν δύο αγόρια - ο Robert και ο Charlie). Ναι ξέρω, ο νους μου εν πας τα σύννεφα και πρέπει να κατεβεί κάτω, αλλά εντάξη, κρατώ μια επαφή με την γη, εν νεν ότι επορώθηκα και κάθουμαι και ζω στα όνειρα μου. Απλά εν κουβεντούες που λαλούμεν μετά το... κούχου κουχ... ζζεεεεεεξξξξξξ.

*****************************************


4. Αλλά τελευταία μαλλώνουμεν, μαλλώνουμεν πολλά. Έχει που τον Δεκέμβρη που εν σαμπώς και όποτε βρεθούμεν πρόσωπο με πρόσωπο είμαστε έτοιμοι για μάχη και κάθε κουβέντα που πάμεν να ξεκινήσουμεν εν δικαιολογία για καφκάς. Άρκεψα και θωρώ πράματα πάνω του που με κάμνουν και σκέφτουμαι 'πως εν να τον αντέξω τούτον για άλλο πόσα χρόνια' ή πως νιώθω πως αν μείνω μαζί του η ζωή μου will be sucked out of me. Γιατι ναι, ο Τζον εν νεν και το πιο ενεργητικό πλάσμα, ή το περιπετιώδης ή τουλάχιστον φιλικό με νέα άτομα. Ο Τζον αρκετές φορές συμπεριφέρεται ότι εν υπεράνων όλων, και πάντα βλέπει τα αρνητικά σε αθρώπους και καταστάσεις. Αν πω να  τον πάρω να δούμε κάτι, π.χ. ένα κάστρο που το έφερεν και η κουβέντα η προηγούμενη, εν σαμπώς και τραβώ τον που το χέρι και ο ίδιος δεν θα κάμει καμία κίνηση να δεσμευτεί με την κατάσταση και να προσπαθήσει τουλάχιστον να περάσει καλά ή τουλάχιστον να κάμει κανένα σχόλιο. Απλά ακολουθεί με σιωπηλός, ή άμαν κάτσω πολύ ώρα σε κάτι κάθεται σε καμιά γωνιά και αρκέυκει να παίζει πας το κινητό του. Αν πω και γνωρίσω νέα άτομα και πάω να του μιλήσω για τζίνους (ή να τους του γνωρίσω) πάντα εν να σχολιάσει κάτι αρνητικό για τζίνους, να πει ότι εν νεν τόσο σπουδαίοι και ότι οι δικοί του οι φίλοι εν καλύτεροι και πως τούτα τα καινούργια τα άτομα εν που έχουν προσωπικά κίνητρα που κάμνουν μου παρέα. Απλά, αρνητικούρα και υπεροπτισμός και βαρεμάρα που με τραβά κάτω και μου σκοτώνει κάθε ευκερία του να απολαύσω κάτι άλλο παρά μόνο εκείνον.

*****************************************

5. Το σεξ έγινεν σκατά. Εν γρήγορο, εν απρόσωπο, λες και δεν υπάρχει καμία σύνδεση. Οι ορέξεις (του) εππέσαν κάτω, τζιαμέ που όταν εθωρούσαμεν ο ένας τον άλλο τα σαββατοκυρίακα εκολούσαμεν όπως τις βδέλλες ο ένας πας τον άλλο, τωρά μπορεί να είμαστε μαζί για τέσσερις μέρες και να το κάμουμεν μόνο μια φορά.

*****************************************

6. Όταν μου στέλνει μυνήματα, ή όταν θέλει να μιλήσουμεν skype, νιώθω ένας βάρος, σαμπώς και εν αγκαρία να του μιλήσω. Εν νεν ότι θέλω να μιλώ με άλλους, απλά θέλω... ποθώ... χρόνο για τον εαυτό μου, μόνη μου. Να δω ταινία, να σχεδιάσω, να διαβάσω, και δεν νιώθω καθόλου την ανάγκη ότι θέλω να του μιλήσω.

*****************************************

7. Ζηλεύκει αρκετά. Βέβαια, ζηλιαρόκαττα είμαι και εγώ απίστευτα, μπορεί και χειρότερη που εκείνον, απλά ο ίδιος δεν τυχένει να μιλά με καμιάν κορούα και δεν μου διά ευκεριές. Αλλά κι εγώ, όποτε πω να γνωρίσω/μιλήσω/συναντήσω κάποιον αρσενικόν, συμπεριφέρεται μου σαμπώς και επία και εκοιμήθηκα μαζίν τους! Πιστεύω τούτο το ελλάτωμαν του είναι το πιο εκνευριστικό που ούλα. Ένα κομμάτι μέσα μου εκτιμά το γεγονός ότι ζηλεύκει επειδή σημαίνει ότι νοιάζεται αλλά θέλω τον να σταματήσει να με καταπιέζει και να με σκλαβώνει με τούτην την ανεξέλεκτη ζήλια. Ότι και να του πω δεν αλλάζει όμως. Ακόμα και όταν θωρεί ότι συμπεριφέρουμε στους άντρες όπως τον γύφτο και μιλώ τους σαμπώς και είμαι παρέας τους, ακόμα και όταν θωρεί ότι βρεθουμε μαζί τους ντυμένη με φαρδύ τζιν και hoodie. Ζηλεύκει. Λαλεί μου ότι διούν μου σημασία επειδή θέλουν να με βάλουν που κάτω. Αν πω βέβαια μια φορά να δείξω λίον ενδιαφέρον για κάποιο πλάσμα, ή να φκω έξω (μια φορά κάθε κόκκινο φεγγάρι) με μεγάλη παρέα και να ντυθώ αναλόγως πρέπην, γίνεται Οθέλλος. Κάμνει μου ψυχολογικό πόλεμο και guilt-trips που δαμέ ως την Χονολουλού.

*****************************************


8. Ναι, ξέρω το ότι αρκετοί αρσενικοι μιλούν μου μόνο και μόνο επειδή θέλουν να με γαμήσουν. Ναι, επειδή είμαι αναλόγως okay-looking και έχω και τρύπα. Ναι, μπορεί μερικές φορές να νιώθω λίο ωραία άμαν πιάνω λίην σημασία αλλά δεν σημαίνει ότι την επιδιώκω που τζίνους. Αλλά πως να αντέξω με τον άλλο που πάνω μου να με κάμνει να νιώθω τύψεις για πράματα που δεν έχω κάμει, πόσο μάλλον σκεφτεί. Έτσι και μόνο και να τον καθησυχάζω και να του μπιχτώ, υποχρέωσα τον εαυτό μου να συμπεριφέρουμαι ακόμα πιο κουλούφικα προς τους άλλους, να ρίχνω την αξία μου και τον εαυτό μου. Υποχρεώθηκα να κόψω παρέες, και να με πιάνει πανικός άκομα και αν τολμήσω να δικλίσω να δω κάποιον και να σκεφτώ "Χμμμμ"... Σαμπώς και δηλαδή πρέπει να νιώθω τούτην ούλην την τροπή για σκέψεις που είναι φυσικές και ακοντρολάριστες. Για σκέψεις που βαστούν ένα δευτερόλεπτο και δεν τους διάς παραπάνω αξία. Κάπως έτσι απομώνοσα τον εαυτό μου, να είμαι μόνο με τον Τζον.

*****************************************

9. Άλλα δεν ξέρω τι να κάμω... Ναι, είμαι 20 χρονών και κάπως κρυφά ποθώ τζίνη την ελευθερία που έχει ο single. Αλλά νιώθω πως, παρ'όλα τα μερικά αρνητικά, ο Τζον έχει πάρα πολλά θετικά και πιστεύω πως ναι, μπορεί όντως να μην έβρω άλλον άνθρωπο που να αντέχει το πριχτιόν μου που είναι και κάμποσον. Έναν άνθρωπο που με στηρίζει σε όλες μου τις επιδιώξεις με υπομονή και αγάπη.

*****************************************


10. Εμαλώσαμεν αρκετές φορές, θέλω να πιστεύω πως τούτο είναι απλά μία φάση, επειδή οι σχέσεις έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους και πως τωρά είμαστε απλά στα κάτω. Τούτα που έγραψα δαμέ λίον πολλά είπα του τα και εκείνου. Τελευταία βλέπω μία τεράστια βελτίωση και σε έκεινον αλλά και σε έμενα. Η λέξη χωρισμός όμως είναι τρομαχτικότατη. Είναι επειδή πολύ απλά νιώθουμεν και οι δυο μας πως δεν ξέρουμεν τι μπορεί να μας φέρει. Μπορεί απλά να μας κάμει και τους δύο καταθλιπτικούς και γεμάτο με τύψεις για το πως σκοτώσαμε κάτι που άξιζε να κρατήσουμε ή θα είναι η απόλυτη λύτρωση, η απελευθέρωση από κάτι που απλά πέθαινε και μας πέθαινε και εμάς, το μέσα μας, μαζί.

Αυτά. Σκέψεις, σκέψεις πολλές...

Thursday, 23 April 2015

Warwick Castle Visit

H Beatrix είχεν μου προτίνει να σηκώσω τον κώλον μου που την μιζέρια μου και να πάω να επισκεφτώ τα τόσα κάστρα που υπάρχουν δαπάνω στην Αγγλία. Εξεκίνησα με το πρώτο, Warwick Castle.

Έπρεπεν να σηκωθώ που τις εξέμιση (are you serious! Έχει να κάμω έτσι πράμα δαμέ και ένα χρόνο!) και να αλλάξω τρία τραίνα, έππεσεν και λίη βροχή για καμιά ώρα όταν έφτασα αλλά άξιζε πραγματικά και οι άνθρωποι που διευθύνουν τον χώρο εβάλαν όντως ποιότητα και δεν είναι μόνο ένα μάτσο ρότσες και πύργοι.

Ο χώρος είναι καθαρός και περιποιημένος με διάφορα παιχνίδια για τα παιδιά, πιστεύω είναι ιδανικό όχι μόνο για οικογένειες αλλά και για άτομα όπως εμένα που εκόφκαν γυρών μόνοι τους επειδή απλά ο χώρος είναι όπως το πάρκο και είναι πολύ όμορφος για να περάσεις έτσι κανένα απόγευμα.




Το κάστρο απ'ότι εκατάλαβα έχει το και η ίδια η εταιρία που έχει και το Μαντάμ Τουσσώ, γι'αυτό και οι κούκλες εμοιάζαν τόσο αληθινές. Συγκεκριμένα είχεν και έναν υπάλληλο που εφορούσεν έτσι μεσαιωνικά ρούχα και επερίμενεν σε μια γωνιά, το πρόσωπο του ήταν τόσο αψέγαστο που ειλικρινά τον επέρασα για μανεκέν, και βέβαια εshυλοφοήθηκα μόλις ετάραξεν πάνω μου.



Κάποια τμήματα του κάστρου είναι διακοσμημένα να δείχνουν την μεσαιωνική του ιστορία, κάποια την αριστοκρατηκή του και κάποια άλλα φάση high class του 1900s-40s.




Βασικά, επέρασα πέντε ώρες στο κάστρο αν και καθό'λη την διάρκεια ένιωθα αρκετά παράξενα, εν η πρώτη μου φορά βλέπεις που επισκέφτομαι ένα sight μόνη μου. Εντάξη, εν τζαιν και η καλύτερη εμπειρία αλλά σιγά-σιγά μαθαίνεις να κάμνεις και χαϊχούιν και που μόνη σου. Αναγκάζεσαι τζίολας λίον να κάμνεις κουμάντο την αυτοπεποίθηση σου για να μπορείς να γυρίσεις και να ζητήσεις του άλλου να σε φκάλει φωτογραφία ή κάτι.

Σίγα σιγά.

Saturday, 4 April 2015

Closures and slowly getting back on my feet

Ακολούθησα αρκετές από τις συμβουλές στο προηγούμενο ποστ τις τελευταίες μέρες, η πρώτη, μίλησα σε κάποιον. Στη μητέρα μου.
Το προηγούμενο ποστ, ήταν μία αληθινή κραυγή βοήθειας όταν έβλεπα την ζωή μου να χάνει έλεγχο και να γλιστράει από τα χέρια μου, γράφτηκε στην προσπάθεια μου να αποκτήσω ένα human connection μέτα από έξι μέρες όλικης μη-ομιλίας με κάποιον άλλο άθρωπο. Ναι, για έξι μέρες δεν είχα κόψει κουβέντα με κανέναν - οικογένεια, φίλοι και φίλος, όλοι για κάποιον λόγο ήταν εκείνη την εβδομάδα busy. Και ένιωσα ασφηκτικά μόνη.
Μίλησα στην μητέρα μου, της είπα ότι ήταν σοβαρό. Με άκουσε, μου είπε πως όλοι περνούμε μία περίοδο κατάθλιψης και πως και εκείνης πέρασε τα ίδια στις σπουδές της.

Μαμά δεν καταλάβεις, της λέως.

Στο δημοτικό, ήρθα μία μέρα ξαφνικά στην έχτη τάξη και ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θέλω να πάω ιδιωτικό και πως θέλω να με γράψουν ιδιαίτερα για να αρχίσω να προετοιμάζομαι. Οι γονιοί μου ξαφνιάστικαν. Δεν το περίμεναν μιας και οι ίδιοι ποτέ δεν επιδίωξαν να πάω σε ιδιωτικό. Εγώ επέμενα. Οι γονοίς μου χωρίς να ξέρουν τον συγκεκριμένο λόγο γιατί, ακόμα και όταν οικονομικά δεν ήταν προετοιμασμένοι ούτε ευέλικτοι για να φιλοξενίσουν τα δίδακτρα ενός ιδιωτικού σχολείου, με στήριξαν. Ίσως επειδή είδαν την απελπισία στα μάτια μου.
Επέλεξα να πάω ιδιωτικό για όλους τους λαθους λόγους.
Επέλεξα να πάω ιδιωτικό επειδή ήθελα να ξεφύγω από τους συμμαθητές μου που με έκαναν ΟΛΟΙ bullied από την πρώτη τάξη. Επέλεξα να πάω ιδιωτικό επειδή ήξερα ότι πολλοί λίγοι τους θα πήγαιναν. Επίσης, ήμουνα ανένδοτη με την επιλογή μου να πάω συγκεκριμένα στο Grammar School. Ξανά, χωρίς να το ξέρουν οι γονείς μου, μόνο και μόνο γιατί ήξερα πως από τους ελάχιστους στην τάξη μου που δήλωσαν πως θέλαν να παν ιδιωτικό, κανένας τους δεν ήθελε να πάει στο Grammar School. Έτσι δούλεψα σκληρά, πήγαινα ιδιαίτερα τέσσερις φορές την εβδομάδα και όταν κόντευαν οι εξετάσεις έφευγα από εκεί καθώς έδυε ο ήλιος. Πέρασα όλα τα χρόνια μου στο δημοτικό ελπίζοντας το να τελιώσει για να πάω γυμνάσιο όπου εκεί όλα θα ήταν διαφορετικά.

Στο γυμνάσιο, έτυχε και έκοψα μόνη μου. Δεν κατάφερα να βρω αρκετά γρήγορα παρέα να κλικκώσω και στην προσπάθεια μου να μπω στην κλίκκα των κουλ, εκείνοι μου έδειξαν μία ψεύτικη φιλικότητα για να μπλεχτώ στα δύχτια της παρέας τους και μετά περνούσανε τις ώρες τους κοροϊδεύοντας με και έχοντας με σαν το κλόουν τους. Όταν πάτησα πόδι, αμέσως στοχοποίησα τον εαυτό μου για όλους του είδους έχθρας. Αν κάποιος ήθελα να ήταν κουλ, τότε έπρεπε να με μισεί και να με περιπαίζει. Απλά. Τα διαλείμματα κλεινόμουν στους στάλους του πιο απομακρυσμένου αποχωρητηρίου και διάβαζα βιβλία. Όταν μας έδωσαν την λίστα με τις επιλογές μαθημάτων για του χρόνου, επέλεξα να μην διαλέξω English Literature παρά το γεγονός ότι η καθηγήτρια του μαθήματος με παρακαλούσε και μου έλεγε ότι είμαι η καλύτερη από όλους στο έτος. Επέλεξα να μην διαλέξω το μάθημα της πιο αγαπημένης μου καθηγήτριας επειδή συγκεκριμένα η χειρότερη μου bully το επέλεξε και ήξερα πως θα μου έκανε τη ζωή βάσανο. Επέλεξα επίσης να πιάσω πολλά varied electives έτσι ώστε να μεν είμαι σε μία στάνταρτ τάξη ειδών electives (π.χ. Επιστήμες, Θεωρητικά) και να έχω διαφορετικά άτομα κάθε τάξη έτσι ώστε να μειωθεί το bullying και να μην έχω να ασχολούμαι με εκνευριστικούς μαλάκες μία περίοδο μετά την άλλη. Ανυπωμονούσα να μπω στο λύκειο για να δω πως το πρόγραμμα μου θα βελτίωνε την κατάσταση όπου περνούσα. Πέρασα όλα τα χρόνια μου στο γυμνάσιο ελπίζοντας να τελειώσει για να πάω λύκειο όπου εκεί όλα θα ήταν διαφορετικά.

Στο λύκειο, ήμουν μόνη. Αρκετά μόνη. Πέντε χρόνια στο ίδιο σχολείο με τα ίδια 120 πλάσματα και ακόμα δεν είχα καταφέρει να βρω μία παρέα. Μπήκα σε αρκετές παρέες και όλες καταλήγανε με τον ίδιο τρόπο, πάντα στο τέλος αποξενώνουμουν και τα υπόλοιπα μέλοι γίνουνταν μία κλίκκα. Μερικές φορές από μίσος, μερικές φορές επειδή απλά δεν κολλούσα. Αλλά ήταν γελοίο, το ίδιο γεγονός μου συνέβαινε από το δημοτικό! Έμπαινα σε μία παρέα, είμασταν τρεις, οι δύο στο τέλος κλικκώναν. Ήταν λες και η παρουσία μου βοηθούσε να συσπιρωθεί η σχέση μεταξύ των δύο. Εις βάρους μου, η φιλία τους δυνάμωνε  και στο τέλος έμενα πάλι μόνη. Όταν στο τέλος βρήκα ένα γκρουπ που μπορώ μέχρι και σήμερα να τους αποκαλώ την παρέα μου ένιωθα μερικές φορές κάπως εκτός επειδή κανένας τους δεν ενδιαφερόταν να συζητήσει, ή ήξερεν, για τα θέματα που εγώ η ίδια ένιωθα passionate about. Επίσης αρκετά από τα δικά τους ενδιαφέροντα, όπως οι επιστήμες, όσο και αν προσπαθούσα να συμβαδίσω μαζί τους με την ολίγη γνώση από το Ντισκάβερι, πάντα ήμουνα μίλια πίσω και απλά ήμουνα το comedy relief. Περίμενα να πάω πανεπιστήμιο όπου θα γνώριζα μία πιο μεγάλη γκάμα αθρώπων και πως μάλλον θα έβρισκα άτομα με τα ίδια ενδιαφέροντα να κάνω παρέα και να είμαι απόλυτα ο εαυτός μου. Περίμενα να πάω και να ανοίξω τους περιορισμένους μου ορίζοντες και να ξεφύγω από τα χρόνια συνεχούς απόρριψης στο γυμνάσιο/λύκειο. Πέρασα όλα τα χρόνια μου στο λύκειο ελπίζοντας να τελειώσει για να πάω πανεπιστήμιο όπου εκεί όλα θα ήταν διαφορετικά.

Είμαι τώρα στο πανεπιστήμιο. Κατάστρεψα τον πρώτο μου χρόνο. Στο ποστ μου τις προάλες απελπιστικά έβγαλα τον μεγαλύτερο μου φόβο όπου είναι πως περνάω τα χρόνια της ζωής μου να τα σπαταλώ και τα ζω μες στο μυαλό μου στο μέλλον, αφήνωντας με όμως στην πραγματικότητα πάντα δυσευχαριστημένη και πάντα μόνη.

Δεν μπορώ πια να ζω έτσι και αν το σκεφτείς, δύσκολα βρίσκεις νόημα να συνεχείς να ζεις έτσι.

Η μάνα μου έκλαψεν βαρύ κλάμα όταν τις είπα ούλες τούτες τις κουβέντες, τις οποίες δεν είχεν ιδέα και όταν της αποκάλυψα πως η κόρη της επέρασεν τους τελευταίους δύο μήνες να διασταυρώνει τους δρόμους χωρίς να κοιτά δεξιά-αριστερά, μόνο χαμέ. Είμα ένα παράξενο είδος αυτοκτονικής, είμα κάπως φαταλίστρια. Άλλα τζίνος ο πόνος που είδα στα μάτια της μάνας μου. Οι γονείς μου που την αρχή της ζωής μου μέχρι και τώρα πάντα με στήριζαν, ποτέ δεν με περιθωριοποιούσαν όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Άρα, πως μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου να είμαι τόσο εγωίστρια με το θέμα την αυτοκτονίας. Αποφάσισα να συνεχίσω, για εκείνους, μόνο για εκείνους. Ακόμα και αν δεν βλέπω ιδιαίτερο φως στο τέλος του τούνελ, πρέπει απλά να μάθω να βάζω σε σίγαση τις καταστροφικές φωνές στο κεφάλι μου... Και να ξεκινήσω να κοιτάζω δεξιά και αριστερά όταν διασταυρώνω.

Υ.Γ. Ετέλιωσα το skype λέγωντας της "Άτε, πρέπει να πάω να κάμω μπάνιο και να ξιουρίσω τα πόθκια μου.... *η ηλίθια προσπάθεια μου να κάμω αστείο ακολουθεί*... Εν να προσπαθήσω να προσέχω με τη λεπίδα". Δώστου κλάμα ξανά η μαμά. Είμαι παλαβή.. Να! Να! Εν αντρέπουμαι τίποτα...

Υ.Γ.Γ. Beatrix, έκλεισα το ticket! Εξεκίνησα με το πρώτο στην λιστα, πάω Warwick Castle day trip. Photos to be posted. Είμαι λίο εεεε, επειδή εν έχω ιδέα πως εν να τα καταφέρω μόνη και αν εν να το απολαύσω αλλά θωρούμεν. Εν να προσπαθήσω,

Εν να προσπαθήσω!

Tuesday, 31 March 2015

Black Cat on Depression

2014-15, ετών 19. Η χειρότερη χρονολογία της ζωής μου μέχρι τώρα. Ένας ολόκληρος χρόνος της ζωής μου gone to waste. Πρώτη φορά ένιωσα να πνίγουμε στο βούρκο της απελπισίας και κατάθλιψης τόσο πολύ. Οι μέρες μου κυμαίνονται σε απόλυτα αυτοκτονικές, σε νάρκης φάσης 16/24 ώρες την ημέρα και σε μέρες που απλά πρέπει να προσποιηθώ ότι είμαι χαρούμενη.

Ήξερα το ότι το πανεπιστήμιο και η πανεπιστημιακή ζωή δεν κάθεται σε όλους αλλά δεν το επερίμενα να ήταν τόσο απαίσια για εμένα.

Μένω σε ένα διαμέρισμα όπου όλοι μισούνε τον έναν τον άλλον και καμία κουβέντα δεν ανταλλάσσεται και η κουζίνα πάντα βρωμάει.

Κάνω ένα course όπου δεν δίνει καμία ευκερία συμμετοχής και κοινωνικοποίησης μεταξύ μαθητών επειδή ο ένας θέλει να φάει τον άλλον.

Έμε μες σε ένα πανεπιστήμιο γεμάτο με αναρχοκούμμουνους και ψευτο-φεμινολίμπεραλς που σε κριτικάρουν για τα πάντα, και όπου τα societies, τα μόνα events που κάνουν είναι social gatherings στο αντίστοιχο του Zoo Club κάτω στο Brighton.

Είμαι σε μία πόλη γεμάτο με δήθεν-μποέμ αρτιστικ χαρακτήρες όπου τα studios μιάζουν με δωμάτιο σωφρονιστικού άσυλου και κοστίζουν σαμπώς και είναι βίλλα στα Λατσιά.

Είμαι μες σε μία κοινωνία οπου το να είσαι σε σοβαρη σχέση στην ηλικία μου θεωρείται αναπηρεία στην ικανότητα σου και στις ευκερίες του να κοινωνικοποιηθείς.

Είμαι σε μία σχέση όπου νιώθω να απομακρύνωμαι (ή αυτός να απομακρύνεται από εμένα), μία σχέση όπου καταβάθος φταίω για το γεγονός ότι είμαι μόνη μου σε αυτή την σκατοχώρα, σε αυτό το σκατοπανεπιστήμιο χωρίς καμία παρέα ή φίλους. Είμαι σε μία σχέση όπου νιώθω ανικανοποίητη και όμως τόσο απελπιστικά εξαρτώμενη.

.......

Εβαρέθηκα την μοναξιά. Εβαρέθηκα να κοιμάμε τρία-τέταρτα της ζωής μου και να κάνω τρία μπάνια την ημέρα επειδή δεν έχω τίποτε άλλο να κάμω. Εβαρέθηκα να στέκουμε στον σταθμο του τρένου, να θωρώ τις ράγες και να το ακούω να πλησιάζει και μέσα μου να παρακαλώ κάποιος να με κουντήσει... Εβαρέθηκα να Ζω έτσι...

Saturday, 17 January 2015

Διερωτώμαι...

Να το σβήσω τούτο το μπλογκ και να πάω πίσω στο παλιό μου όξα να συνεχίσω δαμέ?