Saturday, 4 April 2015

Closures and slowly getting back on my feet

Ακολούθησα αρκετές από τις συμβουλές στο προηγούμενο ποστ τις τελευταίες μέρες, η πρώτη, μίλησα σε κάποιον. Στη μητέρα μου.
Το προηγούμενο ποστ, ήταν μία αληθινή κραυγή βοήθειας όταν έβλεπα την ζωή μου να χάνει έλεγχο και να γλιστράει από τα χέρια μου, γράφτηκε στην προσπάθεια μου να αποκτήσω ένα human connection μέτα από έξι μέρες όλικης μη-ομιλίας με κάποιον άλλο άθρωπο. Ναι, για έξι μέρες δεν είχα κόψει κουβέντα με κανέναν - οικογένεια, φίλοι και φίλος, όλοι για κάποιον λόγο ήταν εκείνη την εβδομάδα busy. Και ένιωσα ασφηκτικά μόνη.
Μίλησα στην μητέρα μου, της είπα ότι ήταν σοβαρό. Με άκουσε, μου είπε πως όλοι περνούμε μία περίοδο κατάθλιψης και πως και εκείνης πέρασε τα ίδια στις σπουδές της.

Μαμά δεν καταλάβεις, της λέως.

Στο δημοτικό, ήρθα μία μέρα ξαφνικά στην έχτη τάξη και ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θέλω να πάω ιδιωτικό και πως θέλω να με γράψουν ιδιαίτερα για να αρχίσω να προετοιμάζομαι. Οι γονιοί μου ξαφνιάστικαν. Δεν το περίμεναν μιας και οι ίδιοι ποτέ δεν επιδίωξαν να πάω σε ιδιωτικό. Εγώ επέμενα. Οι γονοίς μου χωρίς να ξέρουν τον συγκεκριμένο λόγο γιατί, ακόμα και όταν οικονομικά δεν ήταν προετοιμασμένοι ούτε ευέλικτοι για να φιλοξενίσουν τα δίδακτρα ενός ιδιωτικού σχολείου, με στήριξαν. Ίσως επειδή είδαν την απελπισία στα μάτια μου.
Επέλεξα να πάω ιδιωτικό για όλους τους λαθους λόγους.
Επέλεξα να πάω ιδιωτικό επειδή ήθελα να ξεφύγω από τους συμμαθητές μου που με έκαναν ΟΛΟΙ bullied από την πρώτη τάξη. Επέλεξα να πάω ιδιωτικό επειδή ήξερα ότι πολλοί λίγοι τους θα πήγαιναν. Επίσης, ήμουνα ανένδοτη με την επιλογή μου να πάω συγκεκριμένα στο Grammar School. Ξανά, χωρίς να το ξέρουν οι γονείς μου, μόνο και μόνο γιατί ήξερα πως από τους ελάχιστους στην τάξη μου που δήλωσαν πως θέλαν να παν ιδιωτικό, κανένας τους δεν ήθελε να πάει στο Grammar School. Έτσι δούλεψα σκληρά, πήγαινα ιδιαίτερα τέσσερις φορές την εβδομάδα και όταν κόντευαν οι εξετάσεις έφευγα από εκεί καθώς έδυε ο ήλιος. Πέρασα όλα τα χρόνια μου στο δημοτικό ελπίζοντας το να τελιώσει για να πάω γυμνάσιο όπου εκεί όλα θα ήταν διαφορετικά.

Στο γυμνάσιο, έτυχε και έκοψα μόνη μου. Δεν κατάφερα να βρω αρκετά γρήγορα παρέα να κλικκώσω και στην προσπάθεια μου να μπω στην κλίκκα των κουλ, εκείνοι μου έδειξαν μία ψεύτικη φιλικότητα για να μπλεχτώ στα δύχτια της παρέας τους και μετά περνούσανε τις ώρες τους κοροϊδεύοντας με και έχοντας με σαν το κλόουν τους. Όταν πάτησα πόδι, αμέσως στοχοποίησα τον εαυτό μου για όλους του είδους έχθρας. Αν κάποιος ήθελα να ήταν κουλ, τότε έπρεπε να με μισεί και να με περιπαίζει. Απλά. Τα διαλείμματα κλεινόμουν στους στάλους του πιο απομακρυσμένου αποχωρητηρίου και διάβαζα βιβλία. Όταν μας έδωσαν την λίστα με τις επιλογές μαθημάτων για του χρόνου, επέλεξα να μην διαλέξω English Literature παρά το γεγονός ότι η καθηγήτρια του μαθήματος με παρακαλούσε και μου έλεγε ότι είμαι η καλύτερη από όλους στο έτος. Επέλεξα να μην διαλέξω το μάθημα της πιο αγαπημένης μου καθηγήτριας επειδή συγκεκριμένα η χειρότερη μου bully το επέλεξε και ήξερα πως θα μου έκανε τη ζωή βάσανο. Επέλεξα επίσης να πιάσω πολλά varied electives έτσι ώστε να μεν είμαι σε μία στάνταρτ τάξη ειδών electives (π.χ. Επιστήμες, Θεωρητικά) και να έχω διαφορετικά άτομα κάθε τάξη έτσι ώστε να μειωθεί το bullying και να μην έχω να ασχολούμαι με εκνευριστικούς μαλάκες μία περίοδο μετά την άλλη. Ανυπωμονούσα να μπω στο λύκειο για να δω πως το πρόγραμμα μου θα βελτίωνε την κατάσταση όπου περνούσα. Πέρασα όλα τα χρόνια μου στο γυμνάσιο ελπίζοντας να τελειώσει για να πάω λύκειο όπου εκεί όλα θα ήταν διαφορετικά.

Στο λύκειο, ήμουν μόνη. Αρκετά μόνη. Πέντε χρόνια στο ίδιο σχολείο με τα ίδια 120 πλάσματα και ακόμα δεν είχα καταφέρει να βρω μία παρέα. Μπήκα σε αρκετές παρέες και όλες καταλήγανε με τον ίδιο τρόπο, πάντα στο τέλος αποξενώνουμουν και τα υπόλοιπα μέλοι γίνουνταν μία κλίκκα. Μερικές φορές από μίσος, μερικές φορές επειδή απλά δεν κολλούσα. Αλλά ήταν γελοίο, το ίδιο γεγονός μου συνέβαινε από το δημοτικό! Έμπαινα σε μία παρέα, είμασταν τρεις, οι δύο στο τέλος κλικκώναν. Ήταν λες και η παρουσία μου βοηθούσε να συσπιρωθεί η σχέση μεταξύ των δύο. Εις βάρους μου, η φιλία τους δυνάμωνε  και στο τέλος έμενα πάλι μόνη. Όταν στο τέλος βρήκα ένα γκρουπ που μπορώ μέχρι και σήμερα να τους αποκαλώ την παρέα μου ένιωθα μερικές φορές κάπως εκτός επειδή κανένας τους δεν ενδιαφερόταν να συζητήσει, ή ήξερεν, για τα θέματα που εγώ η ίδια ένιωθα passionate about. Επίσης αρκετά από τα δικά τους ενδιαφέροντα, όπως οι επιστήμες, όσο και αν προσπαθούσα να συμβαδίσω μαζί τους με την ολίγη γνώση από το Ντισκάβερι, πάντα ήμουνα μίλια πίσω και απλά ήμουνα το comedy relief. Περίμενα να πάω πανεπιστήμιο όπου θα γνώριζα μία πιο μεγάλη γκάμα αθρώπων και πως μάλλον θα έβρισκα άτομα με τα ίδια ενδιαφέροντα να κάνω παρέα και να είμαι απόλυτα ο εαυτός μου. Περίμενα να πάω και να ανοίξω τους περιορισμένους μου ορίζοντες και να ξεφύγω από τα χρόνια συνεχούς απόρριψης στο γυμνάσιο/λύκειο. Πέρασα όλα τα χρόνια μου στο λύκειο ελπίζοντας να τελειώσει για να πάω πανεπιστήμιο όπου εκεί όλα θα ήταν διαφορετικά.

Είμαι τώρα στο πανεπιστήμιο. Κατάστρεψα τον πρώτο μου χρόνο. Στο ποστ μου τις προάλες απελπιστικά έβγαλα τον μεγαλύτερο μου φόβο όπου είναι πως περνάω τα χρόνια της ζωής μου να τα σπαταλώ και τα ζω μες στο μυαλό μου στο μέλλον, αφήνωντας με όμως στην πραγματικότητα πάντα δυσευχαριστημένη και πάντα μόνη.

Δεν μπορώ πια να ζω έτσι και αν το σκεφτείς, δύσκολα βρίσκεις νόημα να συνεχείς να ζεις έτσι.

Η μάνα μου έκλαψεν βαρύ κλάμα όταν τις είπα ούλες τούτες τις κουβέντες, τις οποίες δεν είχεν ιδέα και όταν της αποκάλυψα πως η κόρη της επέρασεν τους τελευταίους δύο μήνες να διασταυρώνει τους δρόμους χωρίς να κοιτά δεξιά-αριστερά, μόνο χαμέ. Είμα ένα παράξενο είδος αυτοκτονικής, είμα κάπως φαταλίστρια. Άλλα τζίνος ο πόνος που είδα στα μάτια της μάνας μου. Οι γονείς μου που την αρχή της ζωής μου μέχρι και τώρα πάντα με στήριζαν, ποτέ δεν με περιθωριοποιούσαν όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Άρα, πως μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου να είμαι τόσο εγωίστρια με το θέμα την αυτοκτονίας. Αποφάσισα να συνεχίσω, για εκείνους, μόνο για εκείνους. Ακόμα και αν δεν βλέπω ιδιαίτερο φως στο τέλος του τούνελ, πρέπει απλά να μάθω να βάζω σε σίγαση τις καταστροφικές φωνές στο κεφάλι μου... Και να ξεκινήσω να κοιτάζω δεξιά και αριστερά όταν διασταυρώνω.

Υ.Γ. Ετέλιωσα το skype λέγωντας της "Άτε, πρέπει να πάω να κάμω μπάνιο και να ξιουρίσω τα πόθκια μου.... *η ηλίθια προσπάθεια μου να κάμω αστείο ακολουθεί*... Εν να προσπαθήσω να προσέχω με τη λεπίδα". Δώστου κλάμα ξανά η μαμά. Είμαι παλαβή.. Να! Να! Εν αντρέπουμαι τίποτα...

Υ.Γ.Γ. Beatrix, έκλεισα το ticket! Εξεκίνησα με το πρώτο στην λιστα, πάω Warwick Castle day trip. Photos to be posted. Είμαι λίο εεεε, επειδή εν έχω ιδέα πως εν να τα καταφέρω μόνη και αν εν να το απολαύσω αλλά θωρούμεν. Εν να προσπαθήσω,

Εν να προσπαθήσω!

5 comments:

  1. Χαίρουμαι για σένα γατούλα μου. Επήαινα τζιαι έρκουμουν πάστην προηγούμενη σου ανάρτηση τζιαι σήμερα το πρωί είδα ότι έβαλες την τούτη τζιαι εχάρηκα την αλλαγή πλέυσης.

    Λία πράματα γιατί ως γνωστόν εν μιλώ και καθόλου:))
    1.΄Πάντα μα πάντα άμαν είσαι σε έτσι κατάσταση μοιράστου το με κάποιον. Κατα προτίμηση κάποιο μεγάλύτερο σου. Πολλά σοφή κίνηση να μιλήσεις στην μάμμα σου. Να θυμάσαι ότι ποτούτες τις καταστάσεις να έρτουν πολλές, δυστυχώς ΑΛΛΑ όπως σου είπα εσύ καθορίζεις τη ποιότητα ζωής σου, ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ να με των ξεχάνεις.
    2. Ένιωθα μια ζωή μόνη μου,και είμαι το γκράντε κοινωνικό ζώον, αλλά ένιωθα πάντα μόνη μου ακόμα και αν επερυτριγιρίζουμουν που εκατό πλάσματα. Έφτασα σε σημείο που όταν ακόμα είχα παρέα ουσίας έμαθα να μαι τόσο μόνη μου που έδιωχνα την και αναζητούσα την μοναξιά μου και ένιωθα αρρωστημένη. Αλλά έμαθα στην πορεία ότι πρέπει να υπάρχει ισορροπία.Αγκάλιασε την μοναξιά, εννεν πάντα κακό, ούτε η εξωτερική ούτε η εσωτερική αλλά με την κάμεις μέρος της ζωής σου. Κράτα ισορροπία που θα σε βελτιώνει εσένα. Και με παρέα τζιαι μόνη. Ποττέ όμως για πολλή καιρό μόνη σου γιατί πελλανίσκεις.
    2. Βλέπω κοινά του τύπου πάνω και κάτω. Τούτο δείχνει για εσένα ότι είσαι μαχήτρια. Κατ μου τούτο σημαίνει ότι έχεις το μεγαλύτερο quality στην ζωή σου. Παραπάνω που σπουδές, παρέα κλπ. Τούτο να το θυμάσαι και να κάμνεις praise τον εαυτό σου. Εν κεκτημένο σου και αξίζεις τα καλύτερα.
    3.Μεν περιμένεις να έρτει ο χρόνος και να σου σάσει τα πράματα. Εν συμβαίνει ποττέ, σάστα εσύ για εσένα και βγάλε τον εαυτό σου εκεί που σου ανήκει, στο δικό σου προσωπικό βάθρο.
    4. Τέλος και στο ξαναλέω για να κάτι που θυμάσαι η ποιότητα ζωής σου εξαρτάται πάντα που εσένα, εσύ έχεις το μαχαίρι εσύ και το ψωμί.


    υ.γ. Κατα τα άλλα εν θα έγραφα πολλά :))

    ReplyDelete
  2. oh my god θα το κάμεις!!!!! ζηλεύω, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο, εγω σε 4 κατάφερα να πάω!

    άκου κατ, μερικές φορές αν το πρόβλημα επαναλαμβάνεται τότε ίσως έχουμε και μεις μερίδιο ευθύνης. Εγώ θα σου πρότεινα, πριν προσπαθήσεις να κάμεις φίλους, να τα εύρεις μόνη σου με τον εαυτό σου. Δεν σε ξέρω, αλλά πάντα όταν σε διάβαζα ελαλούσα δες το τσιακκούι, εν συνειδητοποιημένο μωρό. Κάπου υπάρχει μέσα σου τούτο το άτομο. Βρες την αυτοποεποίθηση σου μόνη σου, και ύστερα θα βρεις και την αυτοποπεποίθηση να διεκδικήσεις φιλίες. Χωρίς να περιμένεις πολλά, χωρίς να φοβάσε και χωρίς να αμύνεσαι.

    Οι ανθρώποι μπορούν να μας πειράξουν όσο εμείς τους το επιτρέπουμε. Όταν εσύ τα καταφέρνεις μόνη σου, τότε....? Κανείς δεν μπορεί να σε πειράξει! Εγώ όλα τα μουσεία στο Λονδίνο τα είδα μόνη μου, και πέρασα και τέλεια!

    Πρώτα μόνη σου.

    ΚΑι μην λες τέτοιες βλακείες στην μάνα σου, λυπήθου την.

    Το ήμεηλ μου φαίνεται στο προφιλ μου αλλά στο βάζω και εδώ.
    και πλις στείλε μου

    over25crisis@gmail.com (over25 ιμμισh, εννά το κάμω almost30)

    ReplyDelete
  3. Γεια σου Κατ δε σε διαβαζω τακτικα αλλα επεσα στα δυο τελευταια σου ποστ. Καταλαβαινω την απογνωση, ive been there. Η συμβουλη μου ειναι να ζητησεις professional guidance σε ειδικο. Ετσι εκανα εγω, μαζι με συνειδητη προσπαθεια να βρω και να βελτιωσω προβληματικα σημεια, σκεψεις, συμπεριφορες πανω μου. ΑΠΑΙΤΑ απο τον εαυτο σου να καλυτερεψεις τη ζωη σου. Ειμαι σιγουρη οτι θα τα καταφερεις αν προσπαθησεις.

    ReplyDelete
  4. Το τραγούδι που είχα στο repeat όταν περνούσα μια παρόμοια φάση.
    Εχεις ανθρώπους που σε αγαπούν και σε στηρίζουν και αυτό είναι σημαντικό.
    Είναι δύσκολο το ξέρω. Ομως μίλα. Πιθανόν κανένας να μην μπορεί να σε βοηθήσει ουσιαστικά, αλλά μιλώντας θα βοηθήσεις εσύ η ίδια τον εαυτό σου.
    Θέλει χρόνο. Και προσπάθεια. Πολλή προσπάθεια. Περισσότερη από όση νομίζουν οι άλλοι. Αλλά όπως λέει και το τραγούδι, carry on.
    Προσθέτω κι εγώ τον εαυτό μου στη λίστα με τα άτομα που είναι διαθέσιμα να σε ακούσουν αν χρειαστείς.
    Προσπάθησε να κάνεις πράγματα. Που μπορεί τώρα να σου φαίνονται ανούσια. Αλλά κάνε τα.

    ReplyDelete
  5. Είχα την έννοια σου. Χαίρομαι που ακούω ότι είσαι σε πορεία επανάκαμψης.:)

    Πολλά που ήθελα να σου πω, στα είπε ήδη η Βεατρίκη. Άμαν κάτι επαναλαμβάνεται συχνά, τότε κάτι κάνουμε λάθος ή κάτι δεν κάνουμε καθόλου. Φρόντισε τον εαυτό σου και μετά ξεκινάς αυτοκριτική και όλα τα συναφή εάν θέλεις.

    Το μόνο πράμα που έχω να προσθέσω είναι αυτό που ήδη διαπίστωσες από μόνη σου: μεν αναβάλλεις τη ζωή σου. Το αύριο που πάντα περίμενες είναι το παρόν σου. Προσπάθησε με μικρά βήματα να το κτίσεις όπως το ονειρευόσουν και ότι κάνεις να το κάνεις πρώτα για εσένα και μετά για τους άλλους.

    ReplyDelete